Çok Tuhaf Çok Tanıdık

Güneşli Pazartesiler

2012-02-13T10:11:00.003+02:00

İşsiz oldugum bir dönemde seyretmiştim Güneşli Pazartesiler i. İşe gitmek istemedigim her pazartesi de aklıma gelir bu film. Bugün de bunu düşünüyorum. Mecburiyetler, kısır döngüler.

Şarkı konudan bagımsız ama bugün bu şarkı olsun..

"İsmimden öp beni".

Antony and the Johnsons - Kiss My Name

Hello Mr Zebra

2012-02-08T12:15:00.001+02:00

"cause it's cold cold cold"

Tam ortasındayım yağmurun, karın, soğuğun..

2012-02-02T16:11:00.000+02:00

"tam varıyorum ki hedefe
bir yenisi başlıyor
bu oyun hep aynı, değişmiyor
hâlâ devam hâlâ figân
hem de bile bile
nasıl da paylaşıyor insan isterse
nasıl da birmiş meğer hasretler
nasıl da mecburmuşuz sabretmeye
sevmeye, öğrenmeye..."

Dilekler Saati

2012-02-02T12:05:00.001+02:00

Milady beni bir muddet once mimlemisti: 2012 dilekleri..

Bu sorunun o kadar çok ve farklı cevabı var ki.. İlk aklıma gelenlerle cevap hakkimi kullaniyorum :

*İlk dilegim gerceklesti ben buraya yazana kadar. Bir suredir Didem Madak in Grapon Kagıtları nı ariyordum. Kendim bulamayinca bir bilene sordum ve ta ta ta taam kitabi bulduk. Uzun yillardir fotokopi kitap elime almamistim acaip guzel, yine de aç gözlü bir okur olarak kitabi da bulabilirim, umutluyum.

*İşten cok sıkıldım, ya artık basıp gideyim ya da direnme gücüm olsun.

*İçimdeki tembel artik kalkip gitsin, terk etsin beni.

*Dalmak istiyorum nasıl yani deme, derinlerde yüzmek çok güzel tarif bile edemiyorum ama olsun, lütfen olsun.

*Hadi madem şımarıklık yapıyorum kestane sekeri istiyorum -ama Bursa'dan-.

*Payıma daha çok yol/yolculuk düşsün.

*O kadar laf ettik bir kere fotograf demedik, daha çok fotograf daha çok siyah beyaz olsun.

*Heidi daha çok yazsin -hain bir gülümse var suratımda şu an-

Sonrası iyilik güzellik, dilekler biter mi, bitmez..

Bloga duzenli yazmaya 31 Ocak 2009 da baslamisim. Yani bir yıl dönümünü daha devirmişim, zaman gectikce daha az yazıyorum farkındayım. Aslinda yazmayi da mırıl mırıl kendimle konusur gibi yapiyorum.

Son sözlerim -bir sonraki yazıya kadar- blogdaki ilk sözlerim olsun.

“Önümde yürüme, peşinden gelmeyebilirim. Arkamda da yürüme, bakarsın öncülük yapmam.

Sadece yanımda yürü ve arkadaşım ol.” [Albert Camus]

Bugün Günlerden Yağmur

2012-01-21T09:03:00.000+02:00

Masada kağıtlar, elimde kağıt kesikleri, bitmek bilmeyen evrak işleri.. Dumanı tüten çay..
Bir de şarkı. Yagmurla gelen ve aklımdan çıkmayan.
Hal-i pürmelalim budur..

Tom Waits - All the World is Green

Vasiyet

2012-01-16T16:53:00.001+02:00

" Vasiyetimdir:
Dalgınlığınıza gelmek istiyorum
Ve kaybolmak o dalgınlıkta."

* Didem Madak

.

2012-01-12T14:21:00.001+02:00

Fallulah - Give UsA Little Love

Bugün bu şarkı olsun, öyle olsun.

.

2012-01-05T13:07:00.000+02:00

“Okumayı seven insan az değil. Çoğunluk değil ama, tutarlı, sağlam bir azınlık. Ve okurlar aldıkları hazzın sadece eğlendirilmekten farkını biliyorlar. İzlemek tümüyle edilgenken okumak daima bir eylemdir. Açma düğmesine bastınız mı televizyon başlar ve devam eder, eder, eder… Oturup bakmaktan başka bir şey yapmanız gerekmez. Oysa bir kitaba dikkat vermek gerekir. Kitabı hayata okur getirir. Diğer tümünün aksine kitap sessizdir. Kitap kişiyi fon müziğiyle uyutmaz, banda alınmış kahkaha sesleriyle kulak zorlamaz ya da odanızı silah sesleriyle doldurmaz. Hepsini sadece kafanızın içerisinde duyabilirsiniz okurken. Aklınızı vermezseniz aklınızı, yüreğinizi vermezseniz yüreğinizi etkilemez kitap. Kitap, sizin yerinize bir şey yapmaz. İyi bir romanı okumak, romanı izlemek, romanı yaşamak, romanı duyumsamak, romanın kendisi olmak, kısacası romanı yazmak dışında ne varsa yapmaktır. Okumak bir işbirliği, bir katılımdır. Herkesin becerememesine şaşmamak lazım yani. Zevk için okuyanların pek çoğu, kendilerinden bir şey kattıkları için içlerinde kitaplara karşı derin, ihtiraslı bir bağ hissederler. Kitap kalıcıdır, oradadır, güvenilirdir. Bir kitap size on beş yaşınızdayken söylediği şeyi elli yaşınızdayken de söyler, ama söylediği o zaman o kadar farklı gelir ki, size yepyeni bir kitap okuyormuşsunuz gibi gelir. Kitabın uzun ömürlülüğü, zeki bir tür olarak devamlılığımızın önemli bir parçasıdır. Kitapların imha edilmesinin barbarlığın son noktası addedilmesi bu yüzdendir.”

Ursula K. Le Guin – Okurken Uyanık Kalmak (çeviren: Algan Sezgintüredi)

*kaynak: 13melek

Incendies

2012-01-01T22:05:00.000+02:00

Bu film gecen sene festivalde iskaladigim filmlerdendi. Aylar once seyretmis olmama ragmen etkisinden kurtulamadim.. Incendies ya da turkce adiyla 'Icimdeki Yangin' 2010 tarihli Kanada-Fransa ortak yapımı bir film.. Film Lübnan asıllı Kanadalı Wajdi Mouwad 'ın tiyatro oyunundan uyarlanmiş.

Filmin başarisi zor bir konuyu-Lubnan ic savasi- bu kadar dogru/tarafsiz anlatmasi. Oldukca politik bir meseleyi bu kadar insani -propagandadan uzak- anlatabilmek gercekten etkileyici bir başari. Kurgu, oyuculuklar ve muzikler cok etkileyici. Yalinayak saclari kesilen kucuk cocuklar ve Radiohead in şahane anlamli sarkisi 'You And Whose Army' ile başliyor ilk sahne.

Anneleri olen ikiz kardeşler Jeanne ve Simon annelerinin vasiyeti ile babalarinin sag oldugunu bir de erkek kardesleri oldugunu ogreniyor. Vasiyete gore, Jeanne’ın babalarını, Simon’un ise ağabeylerini bulup onlara annelerinin mektubunu iletmeleri gerekiyor. Bunu yaptiktan sonra vasiyet geregi annelerinin yazdigi ucuncu bir mektup onlara verilecek. Ikizlerden erkek olani annelerinin vasiyetini onemsemek istemese de -annelerinin onlara karsi mesafeli olmasi yuzunden - kiz kardes annelerinin aniden hastalanip olmesi ve ilginc vasiyeti - nasil gomulecegi ile ilgili sira disi istegi var annenin- yuzunden vasiyeti yerine getirmeye, annesinin dogdugu topraklara gitmeye karar veriyor. Yolculugun bir yerinde erkek kardesini arayip onun yardimini, yanina gelmesini istiyor. Oldukca sarsici bir sonu oldugunu soylememe gerek var mi ? Bu arada oyun halini seyretmek isterseniz Istanbul devlet tiyatrosunun yeni oyunlarindan biri: Yanık. Filmin oyundan uyarlandigini dusunursek, kendi adima seyretmek gerektigini dusunuyorum.

Pek cok sey, pek cok sahne anlatilabilir film hakkinda. Ama cok sert, cok etkileyici.. Seyretmek gerek derken bir kez daha dusunuyorum bu yuzden.. Eger gardınızı yuksek tutbilirseniz seyredin ve seyredin, cok basarili..

All I Want

2011-12-31T22:45:00.000+02:00

Dikkat, bu yazi yeni yil guzellemesi degildir.

Sizin hayatla ilişkiniz nasil bilmiyorum ama ben once istemediklerimi anlatmaya başliyorum. Sonra istemediklerim oyle cogaliyor ki neyi istedigimi bilemez oluyorum.

Bu yili pek sevmedim, hastaliklar ve umutsuzluklar getirdi. Hastaliklarla bir sekilde - ölmedigin surece- başediyorsun ama umutsuzlukla nasil baş ediliyor hala bimiyorum. şin tuhaf tarafi hayat hala guzel, baharda ihlamurlarin kokusunu duyup sarhoş olabiliyorsun, olabiliyorsun da bir şey var kelimelere dokulmeyen, gittikce buyuyen. Belki de pes etmektir, belki de kendini, gecmişini ozlemektir, gelecekten vazgecmektir. Belki de degildir, belki yurumen gereken yol budur. Tereddutlerden, arafta kalmaktan olusan bir seydir yol, olabilir..

En nihayetinde insan duragan bir sey degil evrilip cevrilen, ilerleyen bir şey; bir seruven.. Biz seruvenimizden payimiza duseni yasiyoruz, ogrenmeye devam ediyoruz. Biliyorsun yeni yil da cogunlukla gecmiş digerlerine benzeyecek, ama sen yine de gozlerini dort ac, yurudukce daha da guzel seyler goreceksin, daha cok ogreneceksin. Bir gun bu karmasadan sag salim kurtulup kendimize donecegiz.

Sarkinin dedigi gibi;

"Bak, tüm istediğim / Tüm istediğim / Bir gün kendimi öğrenmek"

Sarah Blasko - All I Want

Magic Doors

2011-12-28T11:16:00.000+02:00

Portishead - Magic Doors

Bu aralar blogu bir nevi video paylaşım sitesine çevirdigimin farkındayım. Ama işte şarkı çok güzel.
Belki sadece bu yüzden bile beni affedebilirsin ..

Unutmak Kolay

2011-12-23T16:32:00.003+02:00

"çocukluğumun akşamları çıka gelir, acıktığımı unuttum
aklımda ne vardı şimdi, ne isyan ne sinkaf ne halt, unuttum
mahallenin küçük yıldızı köpeklerin çobanı
uzaklarda kaval sesleri sevdaların dumanı
soğumuş bir tas çorbadır hayat, doydum
ben unuttum sen de unut

unutmak çok kolay
ateşte yürümek kolay ateş kül oluyor zamanla
çok kolay unutmak

her yol bizim eve çıkardı, koşardım geç vakit, unuttum
gecelerin bir hüznü vardı, artık gündüzün de var, unuttum
uzun kara çocuktu aşk, götürdüler astılar
kör bir terzinin makasıyla hayatı daralttılar
açtım televizyonu baktım,bir çok maymun
ben unuttum sen de unut"

Ezginin Günlüğü - Unutmak Kolay

Yazamadıkça, vakit bulamadıkça şarkılara sıgınıyorum. Hava soguk, biz biraz vefasız, kitaplar sahipsiz.. Kafamı toplayıp uzun uzun yazacagım sana. Bu şarkıysa baştan sona ironi, unutamadıklarımıza gelsin.

.

2011-12-13T12:50:00.001+02:00

Yeni yıl, yolculuk ve ev ve kitap ve kedi.

Eve dönmek..

Haftanın Sonu

2011-12-02T10:27:00.001+02:00

Şirin Pancaroğlu & Meriç Dönük & Jarrod Cagwin - Tini Mini Hanım

İki Yol

2011-11-30T16:06:00.000+02:00

"neden soruyorsun,
nereye gideyim
iki yol var demiştin
hangisini seçeyim
korkma bebeğim
hepsinin sonu aynı "

karapaks - iki yol

Günlerin Nakaratı

2011-11-24T09:00:00.000+02:00

Yazmak, kimileri için, pencereden bir müddet dısarıyı seyrettikten sonra odanın içinde volta atmaya devam etmektir. Mekke’den Medine’ye dönmek gibidir pencereyi kapatıp yazı masasının başına oturmak.

Bir kuşun kanatlarını çırpmasıyla dengesi bozulan, duvarlara çarpan bir rüzgar gibi siddetlidir. Bu da bilinen ama ispat edilemeyen gerçeklerden biridir.

Günler bir tespihin taneleri gibi akıp gidiyorlar parmaklarımın arasından. Aklım nerede, nerede gözüm, kulağım kimde.

Soruları dikkatimi dağıtıyor:

-Nerelerdesin, ne yapıyorsun diyorlar.

Cahit Koytak okuyorum diyorum:

“Al bunları benden
Bu sahipsiz bahçeyi
Bu yankısız ruhu
Sözlerini ayak seslerini
Yapraklarını dikenlerini”

Günlerin nakaratını bekliyorum.

* İbrahim Paşalı

Küller Küllere, Toprak Toprağa

2011-11-18T12:36:00.000+02:00

inner - myphilosophy

yorgunum. çok.

tanrım,

bana biraz

umut.

stop.

Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm

2011-10-30T12:27:00.000+02:00

Bütün görgüsüzlüğümle -evet sabredemedim- ilk gösterim günü cuma akşamı F. yi de kandırıp solugu sinemada aldım. Behzat Ç yi çok ama çok özlemişim, Hayalet'i, Harun'u, Akbaba'yı , sayın savcımızı,
hepsini ..

Herkesin şikayet ettiği gibi film başlamadan gösterilen upuzun reklamlara biz de maruz kaldık, filmin ikinci yarısında kesilen elektirikler, acaip şeyler oldu ama yine de salondan mesut ayrıldık. Behzat amirimiz kalbimizi parçalamıştı yine, ama ordaydı işte bize bir şeyler anlatmaya devam ediyordu.

Film bildiginiz üzere Behzat Ç. serisinin ikinci kitabı Son Hafriyat ın uyarlaması. Yaşadıgım yıllar boyunca hiçbir uyarlamayı (kitap uyarlamalarından bahsediyorum) orjinalinden daha çok sevmedim. Pek tabii ki Son Hafriyat ın filmden daha iyi oldugu kesinlikle tartışılmaz, yine de film güzel olmuş.

Hayata karşı işlenen suçlar uzmanı Behzat Ç. kitapta susuyordu, Berna öldükten sonra susmanın binbir halini yaşıyordu, tavandaki çizgilerden şekiller, nesneler üretiyordu. Sinema farklı bir şey, bu yüzden hikayeyi biraz degiştirmişler, biraz yontmuşlar. Şule den hiç bahsedilmiyor mesela.. Filmde diziden farklı olarak bol bol küfür, bol bol sigara sahnesi var. Behzat amirimizi donla görmeseydik iyiydi ama bunu da gördük, bazen aslında onun anti kahraman oldugunu unuttugumuzdan senarist gözümüze gözümüze sokmak için böyle şeyler yapıyor diyorum. Sorgusuz sualsiz insanlara kafa göz dalan, sürekli içen nerdeyse alkolik, kötü adamların içinde kala kala kötü adam olan Behzat Ç. yi görebilelim diye.. Bense ona baktıgımda, önce bir baba sonra da ne kadar kötü olursa olsun vicdan sahibi birini görüyorum.

Filmden bahsetmek gerekirse kendine Red Kit diyen birinin ihbarlarıyla başlıyor film. Önce parka gömdügü köpeği haber veriyor, fazla vaktiniz yok köpegi gömdüm diyor. Maalesef telefonu açan Harun olunca ciddiye almıyor olayı. (Harun şahaneydi yalnız bahsetmeden geçemeyecegim, aldı başını gitti gülmekten fenalık geçirdik) Sonraki telefonda bir anne gömdüm diyor. Sonra bir baba.. Hepsini canlı canlı gömüyor.. Ekibimize Cansu Dere nin oynadıgı Olay yeri komseri Songül karakteri de katılıyor. Herkes Cansu Dere ye kötü oyuncu diye saydırıyor ama bu kadar yazılan çizileni haketmiyor. Diziye yüklenen anlam yüzünden daha parlak bir oyunculuk bekleniyordu sanırım. Bir de kitapta anlatılandan farklı yazmışlar karakterini, ki bence kitaptaki hali daha iyiydi.

Kendini Ahmet sanan Süleyman'ın hikayesi de var. O olayları başka yerlere götürüyor. Konuyu çok çok anlatmak istemiyorum.Gidin seyredin.. İlla ki kitabı okuyun -kitap çok daha iyi- ama muhakkak filmi de seyredin. Son günler hep kötü haberlerle geçiyor, deprem, şehitler, doguda kaçırılan ögretmenler.. O kadar kötü şey var ki.. Sanat sıgınılacak en iyi liman.. Böyleyken böyle.

.

2011-10-27T11:43:00.002+03:00

Bazen kelimeler, cümleler, sesler öyle zor bir araya geliyor ki. Yaşadıgımız günlerde böyle geçiyor. Susmak acıya katlanabilmenin, ders alabilmenin en iyi yolu.

Van için düzenlenen yardımlara bakarken bu haberi gördüm. Behzat Ç. nin ilk gün gösterim gişesi Van a yardım olarak gönderilecekmiş. Yarın, yani 28 Ekim de gösterime giriyor. Bir şekilde, elimizden geldigi şekilde destek olmak gerek. Böyle işte..

Kısa Notlar

2011-10-14T13:42:00.002+03:00

Canım Blog,

Sana pek yazamıyorum kendimi de kötü hissediyorum bu yüzden. Uzun uzun yazamıyorum bari kısa kısa not alayım.

Kış geliyor, mümkünse gelmesin sonbaharı biraz daha sabitleyelim. Biliyorum söylediklerim doga kanunlarına aykırı ama üşümekten, kat kat giyinmekten, havanın verdigi depresliflikten çok sıkılıyorum. Evet lütfen sonbahar biraz daha uzasın.

Momo yu okudum, çok sevdim. Çocuk kitabı deyip geçme sakın, çok güzel bir kitap gerçi çocuk kitapları güzeldir bunu da anla lütfen. Yaşadıgımız modern-acımasız -kapitalist dünyaya karşı duruş bu kitap. Her gün koşuşturmaktan hayatı kaçırıyoruz. Hayır dünyayı kurtardıgımız da yok sürekli somurtarak günleri devirip duruyoruz. Günler geçiyor ve evet her geçen gün ömrümüzden..

Saf ve Düşünceli Romancı yı aldım. Orhan Pamuk u sevmemin önemli sebeplerinden biri de yazarlagı kadar şahane bir okur olması. Kitapları, okumayı tutkuyla sevmesi. Öteki Renkleri okursan ne dedigimi anlarsın.

Filmler de seyrediyorum, umarım sana da anlatırım. Şu sıralar bloga bir şeyler yazmak öyle zor geliyor ki..
İş, ev, sürekli bir şeylere yetişme telaşındayım oysa durup sadece anı yaşamak isterdim.

Canım Heidi yle beraber kahvaltı yaptık. Doyamadıgımız bir gün oldu vesselam. Mahir le oynadık, kendisi bana yüz vermese de Sıdıkayı sevdik.

Leyla ile Mecnun u piç ettiler, nazar degdi galiba, bedbahtım. Onur Ünlü hastaymış ona üzüldük.İnşallah iyileşsin en kısa zamanda.

Behzat Ç. yi -hem filmi hem diziyi- dört gözle bekliyorum, Bir Zamanlar Anadolu’da yı seyretmek için deli olsam ta vakit bulup sinemaya gidemiyorum, maalesef böyle.

Yüzmek şahane bir şey, mutluluk sebebi. Kısa anlar içinde olsa dünyadan insanlardan sıyrılmak için birebir. Yukardaki cümlelerden anladıgın üzere yüzmeye devam ediyorum. Hem güzel, hem özgürleştirici..

Son olarak müzik te var. Şahane bir filmin müzigi.

Film için bakınız da bakınız : The Constant Gardener .

Hiç fotograf çekmiyorum sanma , aşagıdaki fotograf iddasız da olsa Eyüp te yagmur altında çok ta kaliteli olmayan bir makinayla çekildi.

Sonbahar güzel, yagmurlar, dostlar, kediler güzel.. Uzun yürüyüşler, kitaplar güzel.. İyi ki varlar..

Şimdilik bu kadar, tekrar görüşene kadar dikkat et dünyaya...

Eksik Bir Şey..

2011-10-05T14:39:00.000+03:00

Bazen öyle çok aglarsın ki sonunda garip bir huzur dolar içine. Her şey kötüdür ama yapılacak bir şey de yoktur, ne olacaksa olsundur artık. Yagmurdan sonraki toprak kokusu ya da yaprakların hışırtısını dinlemek gibi.. Sadece dinlersin, koklarsın, durursun, beklersin.

Bugün böyleyim. Bu şarkı da böyle..Çok hüzünlü, çok huzurlu...

......

Hem Sahaf Hem Festival

2011-09-19T23:05:00.001+03:00

İlki beş dakika olmak üzere iki kere gittim Tepebaşı'ndaki sahaf festivaline, birinci gidişim baska planların arasında kısa süreli de olsa kitapları görmek içindi. İkincisi biraz hayal kırıklıgı oldu, kitaplar pahalıydı satıcılardan biri herhangi bir kitapçıda bulunabilecek bir kitap için bunun yeni baskısı yok diyerek beni dumurlardan dumurlara sürükledi.

Ama çocuklarının elinden tutup kitaplara bakan aileler, listeyle sahaf sahaf dolaşıp kitap soran 'okurlar', güler yüzlü sahaflar (bir tanesi anne babası istedigi kitabı almayınca ufaklıga kitabı hediye etti, okumak ve kitapları hep sevmek şartıyla) ve en önemlisi okunmus ama eskimemiş, her okurun elinde biraz daha hayat bulmuş varolmus kitaplar, dergiler bu etkinligi anlamlı kılmaya yeter de artar bile.

Neler yoktu ki, çocuklugumuz kitapları dergileri, Cin Ali' ler mesela, eski dergiler, plaklar, çizgi romanlar, film afişleri, harf inkilabından önce çıkan dergiler (ben onlara bayılıyorum, eski yazıyla karikatur dergileri bile vardı)..

Festival yogun ilgi yüzünden 25 Eylül e kadar uzatılmış, gitmek isteyip te gidemeyen varsa alın size bir fırsat..

Merhaba Eylül

2011-09-02T15:18:00.000+03:00

Cibelle - Green Grass

Bugün de Bayram

2011-08-31T23:45:00.004+03:00

Bayramın ikinci gününü de bitiriyoruz, ben tebrik için biraz geç kalmış olsam da.. Ama uyarmıştım ben geç kalmakla meşhurum.. Bayramla beraber ufak tefek şeyler için de olsa şaşırıp mutlu oldum -evet gayet depresif takılıyorum bu aralar-

Yukardaki fotograf çocukların bayram hediyesi kitapları, bir sonraki bayram bu durumu benim miniklerin dışına taşımayı planlıyorum, daha çok çocuk daha çok kitap yani.

Bunun dışında 5. sahaf festivali 6 eylül de başlayacakmış. Yalnız önemli bir degişiklikle, artık Gezi Parkı'nda degil Tepebaşı TRT binasının önündeki alanda gerçekleşecekmiş. Her sene yapılan degişikliklerden fenalık geliyor bana, daha önce de tarihlerini degiştirmişlerdi, neyse etkinliği kaldırmadıkları ya da çok uzaklara taşımadıkları sürece şikayet etmeyeceğim.

Son olarak; ögrendigimiz, şaşırdıgımız, mutlu oldugumuz günlerin çogalması dilegiyle..İyi bayramlar..

Bazen Beklemek Bile Güzel

2011-08-17T15:20:00.007+03:00

"Gelecek Uzun Sürer" Özcan Alper in ikinci filmi.. Bu filmi heyecanla bekliyorum, dünya prömiyeri Toronto film festivali'nde olacakmış. Afişi bu kadar güzelse, kim bilir film nasıl güzeldir.. Trailer için buraya buyrunuz.

Bugün

2011-08-11T11:51:00.003+03:00

Bugün hiçbir şeyi yetiştirememenin garip huzuru var içimde. Evet bitirmem gereken bir sürü iş var, ama bitmiyorlar görünen o ki zamanında yetişmeyecekler. Ben de yagmura bakıp Sabahat Akkiraz dinliyorum. Bugün böyle.. Telaşsız, toprak kokulu..

Sabahat Akkiraz - Gemi

.

2011-08-09T10:00:00.001+03:00

"masalcı bana bir masal anlat
bana bir hikaye uydur
yaşlı insanları anlat bana
yüzbir geceyi anlat bana
ghoul un kızı lunja hakkında anlat
ve sultanın kızı hakkında
bir hikaye anlatmak üzereyim
bu dünyadan uzaklaşacağız
bir hikaye anlatmak üzereyim
herkes kalbinde olan bir hikaye anlatmak üzere
anlat ve yetişkin olduğumuzu unut
aklında genç olduğumuz bulunsun
bir hikaye anlatmak üzereyim
herkes kalbinde olan bir hikaye anlatmak üzere
anlat ve yetişkin olduğumuzu unut
aklında genç olduğumuz bulunsun
bize cennet ve cehennem hakkında bir hikaye anlat
hayatında hiç uçmamış bir kuş hakkında
bize dünyanın anlamını söyle
oh masalcı onların anlattığı gibi anlat
hiçbir şey ekleme sadece olanı söyle
bunu aklında görebilriz
şu anı unutmak için anlat
bizi önceden terket"*

Souad Massi - Raoui

* çeviri : ekşisözlük

Başkalarının Acısına Bakmak

2011-08-09T00:03:00.022+03:00

"Sonra konuşacağımıza şüpheliyim. Daha sonra buradan gönderileceğimi sanıyorum. Bu yüzden büyük olasılıkla şimdi konuşulmalı. Bayanlar, ne kadarınızın neler döndüğünü bildiğinizi bilmiyorum ama biz burada yemek yerken, buradaki arkadaşım, yaklaşık 100 milyon çocuğun açlıktan öldüğünü söylüyor. Tabağımın kenarında kalan, beni şişmanlatacak yiyecek miktarı için ölecek milyonlarca çocuk var.

Şu an çok zayıf olan bu çocuklar, bir sivrisinek ısırırsa ölecek ve ölüyorlar da. Her 3 saniyede bir.

İşte (parmağını şıklatır) 3 saniye geçti (parmağını şıklatarak) ve başka bir 3 saniye. Çocuğu olan herkes bilir. Her anne baba kadar, Afrika'daki anne babalar da çocuklarını sevmelidirler. Çocuklarınızın ölüşünü seyretmek. Onların ölüşünü seyretmek ve sonra onları korumaya çalışmak için kendinizi feda etmeniz bu doğru değil. Yarın aslında birkaç harika kararla, bu konuları çözmeye gücü olan 8 kişi bu masada oturuyor. Ve eğer bu sorunu çözmezlerse bir gün, başka birileri çözecektir. Ve bize dönüp bakacaklar ve şöyle diyecekler: insanlar, onların milyonlarca paralarına rağmen boşu boşuna ölüyordu "gözlerinizin önünde " "tv ekranlarınızda"... "Ne düşünüyordunuz?" "bu olanları durdurmak için ne yapacağınızı biliyordunuz ve o şeyleri yapmadınız". "Ayıp size." Bu yüzden yarın yapmanız gereken bunlar. Utanmış olmak yerine büyük insan olun. İmkansız değil bu. Mümkünatı var"

" The Girl in the Café "

Bazı filmler çok romantik, çok hayalperest.. Yaşadıgımız hayatta o kadar kötü şey var ki. Bizse elimizde bir fincan kahve televizyonlara bakıyoruz; bir çocuk yerde yüz üstü yatıyor yanında bir fotografçı binlerce dolarlık fotograf makinesi boynunda, açlıktan ölmek üzere olan çocugun saçlarını okşuyor, arkada başka bir kadın -o kadar sert bir durum ki- aglıyor. Ben televizyonun karşısında fotografçının suratının ortasına bir yumruk indirmek istiyorum.

Oysa filmler ne kadar romantik laflar ediyor, hepimiz için adalet, hepimiz için iyi şeyler..Filmlerde kahramanlar her zaman dünyayı kurtarıyor, bizse gerçek hayatımıza dönüp onlarca ayakkabımıza bir yenisini daha ekliyoruz, televizyonu açıp haberleri seyrediyoruz.

Her şey yolunda, degil mi ?

Hayatımızdaki İnce Şeylere Dair

2011-07-31T23:32:00.001+03:00

"Kendimizi yaşayamıyoruz, tanıyamıyoruz. Doya doya üzülemiyor, doya doya sevinemiyoruz.
Çevremize uyma, başkalarına göre yaşama endişesi, iç dünyamızı geliştirmemizi engelliyor. İçi
olmayan, sığ insanlar oluyoruz. Çok az sözcükle konuşuyoruz. Yargılarımızı basmakalıp, dünyayı
algılayışımız sıradan; sürünün silik "koyunları" olup çıkıyoruz.

Hayat öylesine zengin ki! Bu zenginliği yaşamanın elbette biyolojik, sosyolojik, politik, ekonomik,
düşünsel, ideolojik, inançlarımızla ilgili koşulları var. Bu koşulları aşabilmenin temel koşullarından
biri, hayata karşı tavrımızı değiştirmekten geçiyor:

"Bu kadar değil" hayat! "Ben bu kadar değilim."

Ötelerde bir can var. Olağanlığı içine tıkıldığımız hayatın olağanüstülüğü var. Hemen önümüzde.
Gözlerimizin önünde. Göremiyoruz."

Hayatımızdaki İnce Şeylere Dair - Ahmet İnam

Benim Güzel Hatalarım

2011-07-25T00:03:00.001+03:00

"aşkım da değişebilir gerçeklerim de
pırıl pırıl dalgalı bir denize karşı
yan gelmişim diz boyu sulara
hepinize iyi niyetle gülümsüyorum hiçbirinizle dövüşemem
siz ne derseniz deyiniz
benim bir gizli bildiğim var "

Turgut Uyar

Döndüm.

Çok çalıştım, çok bunaldım uzaklara gittim. Hataların -eskisi kadar olmasa da- güzel olabilecegini hatırladım, eski günleri özledim, umut biriktirdim. Günler geçti masal bitti, gerçek hayata döndüm. Birilerine kızdım, muhtemelen birilerini kızdırdım. Rutine tekrar kavuştum.

Şimdi denizin kokusunu, yüzerken hissettirdigi özgürlük duygusunu özlüyorum.

Yakında yine görüşecegiz..

Ütopyalar Güzeldir

2011-06-15T10:07:00.000+03:00

" bir vapur dumanıyla / sanki gelecek gibi
bir gün gelecek elbet / ütopyalar güzeldir "

Ceylan Ertem - Ütopyalar Güzeldir

Leyla İle Mecnun

2011-06-13T21:07:00.000+03:00

.

Bu neyin kafası bilmiyorum ama seyretmeye başladıgımdan beri deli gibi sırıtıyorum. Leyla ile Mecnun u bilmeyene de bir lafım yok, seyredip te gelin. Şarkının orjinali burada. Orjinalinden iyi coverler listemize en üstten yerleşti bile.

Bol erikli günler sizin olsun efendim.

Ama Ben Çok..

2011-06-09T15:44:00.015+03:00

Yaz nihayet geldi, hastalıgıma bir ad verildi, yeni hastalıklar eklendi, kardeşim evlendi (evet artık resmen evde kaldım :) işimiz yeni bir yere taşınıyor, ben artık düzenli havuza gidiyorum ve daha bir sürü şey.. Nerdeyse sosyal hayatım yok, ev ve iş arasında bir hayat yaşıyorum-yaşıyordum.

Bazen agrılarım çok olunca evde hıçkırarak agladım, kendime kızdım hem de çok. Şimdilerde sebepsiz bir mutluluk içindeyim oysa. Yaz geldi ve benim mutlu olmak için yüce sebeplere ihtiyacım yok.

Çimenlere uzanıp kitap okumayı özledim, insanlardan yoruldum, bencilliklerimizden, empati yoksunlugundan yoruldum. Şikayet etmeyi hiç sevmiyorum, anlatacak çok kızgınlıklarım var, karşılarına geçip çılgınca bagırmak istedigim insanlar var. Maalesef varlar ve hayatımdalar..

Hemen somurtma güzel şeyler de anlatacagım sana, şimdi degil ama anlatacagım..

Ben artık iyileşsem canlı canlı Pinhani dinlesem, konserden çıkıp gecenin bir vakti yaprakların sesini dinlesem, huzuru içime çeksem.. Kim bilir. Belki..

Pinhani - Çok Aşık

Pazartesi

2011-05-16T10:02:00.001+03:00

Hastayım.

Hasta olmak bir müddet yasaklansın.
Bu şarkı senin olsun, benim olsun, bizim olsun..
İyi bir hafta; az yorgunluk, çok gülümseme olsun!

Gabriella Ferri - Remedios

Çöpte Dostoyevski Buldum

2011-05-01T18:27:00.004+03:00

Yönetmenliğini Enes Rıza Sakızlı nın yaptığı 2010 yapımı belgesel festivalde seyrettigim filmler arasındaydı.

Bu filmi yazmak için -daha iyi yazmak- biraz zaman geçmesini istedim. Seyrettiğim filmler arasında çok etkilendigim, çok düşündügüm, kendi kendimle didiştigim film buydu. Herkes için aynı şeyleri ifade etmesini beklemiyorum ama daha sinema salonundayken de, film bitip gündelik koşuşturmalarla boğuştugum anlarda da zihnimin bir köşesinde yer etti.

Yönetmen sokak çocukları üzerine bir çalışma yaparken Oktay ın öyküsü onların arasında sıyrılmış kendi başına bir belgesel olmuş. Belgesel bir yolculukla başlıyor. Oktay ın dogdugu yere Adana ya -annesine- yolculugu ile. Oktay Çetinkaya Adana da doğmuş kagıt toplamış, çöp toplamış, tinerci çocuklarla beraber tiner çekmiş sokakta -yaşamış-. Belgesel de Özcan Yurdalan ve eşi de vardı. Onlar kendi tanıklıklarından anlattılar Oktay ı. Yerinde duramayan, merhametli, anlamaya ögrenmeye çalışan birini anlattılar.

Kitaplar, sahaf, Pınar Selek, Ödp daha bir sürü şey. Çocuklugunda okula gitmeyi sevmeyen, istemeyen ama inatla okula giden -nedenini kendisi de bilmiyor- babasıyla ilgili tek güzel anısı kendisine aldıgı okul çantasıyla yaşadıgı mutluluk.. Baba onları terk etmiş, ilgilenmemiş.Adana daki çocukluk anıları, tamirhane de çıraklık, bir arkadasıyla beraber at çalıp ata bakmaları.. Sonra atın sahibinin siz buna benden daha iyi bakmışsınız demesi. Kağıt toplayıcılarına hayranlık, sonra bir gün kagıt toplamaya başlaması. Adana nın artık kendisine yetmemesi İstanbul hayalleri ve İstanbul da kagıt toplamak. Bir sahafla tanışması, onun vesilesi ile kitapları merak etmesi..

Kagıt toplarken bir gün kitapları satmaya degil okumaya karar vermiş sonra kendi sahafını açmış 'Lamelif'i.
F. ile yıllardır gidip durdugumuz Lamelif i. Buyukparmakkapi Çukurlu Çesme sokak'ta ki. Ne yazık ki artik olmayan sahaf. Oktay belgeselde sahaf ın kendisini duraganlıga ittigini ve yeni bir şeyler yapmak istedigini anlatıyordu. Yapmışta, Lamelif i kapatıp aynı sokakta retro ürünler satan bir yer açmış (tamamı çöpten toplanan, dönüştürülmüş kullanılır hale getirilmiş şeyler var.)

Sevdigimiz bir yer kapanınca sanki anılarımız da hiç varolmamışlar gibi geliyor bazen.. Filmin sonlarına dogru Oktay ın kızı ve onunla olan ilişkisi Yurdalan çiftinin sözleriyle anlatılıyor; baba olmak Dostoyevski den daha çok etkilemiş Oktay ı.

Lamelifle ilgili eski kitaplar, kediler, turistler, hep güzel müzikler var aklımda. Yukardaki fotografları da F. insanı ile 2008 de Lamelif te çekmişiz.

Bu filmi de Beyoglu sinemasında yönetmen ve yapım ekibinin katılımıyla seyrettik. Belgesel çok güzeldi, yapım ekibiyle yapılan söyleşi de öyle. Keşke sen de orada olsaydın..

Umarım seyredersin; kitapları düşünürsün, çocukları düşünürsün, adaleti/adaletsizliği düşünürsün, inançları, merhamet sahibi olamayı düşünürsün...

Oranges And Sunshine / Portakallar Ve Günışığı

2011-04-24T19:10:00.007+03:00

Portakallar Ve Günışığı bu seneki festivalin Sinemada İnsan Hakları Yarışması kapasamında gösterildi. Ünlü yönetmen Ken Loach ın oglu Jim Loach ın lk filmi. Başrollerde Emily Watson, Hugo Weaving gibi ünlü oyuncular var.

İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra İngiltere’de yaşanan skandallardan birini anlatıyor film. 130.000 çocuğun İngiltere’den Avustralya’ya evlatlık olarak verilip papazların taciz ve sömürülerine maruz kalmalarının hikayesi. Film seksenli yıllarda geçiyor, Emily Watson ın canlandırdıgı Margaret Humphreys karakteri bir kamu görevlisi. Her şey bir akşam işten çıkıp arabasına binmeye çalışırken tanımadıgı bir kadının ailesini bulması için kendisinden yardım istemesiyle başlıyor. Biri ikisi derken Margaret bu olaylardan fazlasıyla etkilenip ulaşabildigi kadar insana ulaşmaya ve onlara yardım etmeye çalışıyor. Avustralya ya gidip orada bir ofis açıyor. Aileleri birleştirmek için sürekli İngiltere ve Avustralya arasında mekik dokuyor. Çeşitli kurumlardan tehdit alıyor, insanların hikayelerinden o kadar etkileniyor ki kendi saglıgı bozuluyor.

Filmin isminin hikayeside anlatılıyor, yetimhaneye gelen takım elbiseli bir adam çocuklardan birine, gün ışığının hiç bitmediği her daim taze portakalları ağaçlarından toplayıp yiyebilecekleri bir ülkeye gitmek isteyip istemediğini sorar. Gittikleri yerde tabii ki hayal kırıklıgı, taciz yetişkinlerin bile zorlanacagı şartlarda çalışmakla karşılaşıyorlar.. Çok etkileyici hikayeler vardı, seyrederken biraz kalbim agrıdı..

Jim Loach bu hikayeyi Margaret in kendisinden dinlemiş ve bu filmi yapmaya karar vermiş. Bir ülkenin kendi vatandaşlarına hem de korumasız çocuklara bunu nasıl reva gördügünü anlamak çok zor. Yıllar sonra her iki ülkenin hükümeti de onbinlerce çocuğa uyguladıkları tehciri kabul etmiş -bu neyi degiştirecekse artık-.

Filmin sonunda yönetmenle ufak bir söyleşi yapıldı ve neden bu çocukların gönderildigi soruldu işin aslı kendisi de net bir şey söylemedi sebep hala muamma. (Aynı soruyu sırayla üç kişi sormuştu sanırım.)

Bu filmi de Fitaş sinemasında yönetmenin katılımıyla seyrettik. (Canlı canlı ingiliz aksanı duymak tarif edilemez dostum:)

Shan zha shu zhi lian / Under the Hawthorn Tree

2011-04-24T18:02:00.002+03:00

Türkçe adıyla 'O Agacın Altında' 2010 yapımı bir Yimou Zhang filmi. Festival sanırım bu yönetmeni fazlasıyla seviyor, nerdeyse her yıl bir filmini -keyifle- seyrediyoruz. Geçen seneki festivalde de bir filmi vardı. Bu film de bir kitap uyarlaması, tanınmamış genç oyuncular başrollerde. Çin devriminde iki ögrencinin fazlasıyla saf aşkını anlatıyor. Kızın babası devrim muhalifi ve bu yüzden hapiste. Ailesi oldukça zor şartlarda gözetim altında yaşıyor. Tüm umutları kızın okulunu bitirip ögretmen olması ve ailesine bakabilmesi. Bunun içinde hiç hata yapmaması kendini kabul ettirebilmesi için çok zor şartlarda görevleri kabul etmesi gerekiyor. Filmin diger kahramanı genç erkek, devrimin yönetim kadrosunda bulunan bir ailenin oğlu. Babası üst rütbeli biri olsa da devrimden sonra annesi intihar etmiş. Taşra egitimi sırasında karşılaşıp aşık oluyorlar. Kızın ögretmen olması, ailesini ve kendi gelecegini riske atmaması gerekiyor, bu yüzden beraber olabilmek için beklemeye karar veriyorlar. Çocugun ölümcül bir hastalıga yakalanması bütün planları alt üst ediyor.

O kadar çok klişe var ki film de. Bildigin romantik Türk filmleri gibi. Yine de şahane bir yönetmen çekmiş, oldukça saglam bir artı.

Çok saf hatta fazlasıyla saf iki aşık anlatılıyor. Bünyemize fazla romantik gelse de seyredilesi bir film.

Bu filmi de (laf aramızda çok konforlu bir sinema:) Nişantaşı City's de seyrettik yetmedi size de anlattık.

Miral

2011-04-24T15:00:00.002+03:00

Festival bitti. İçimizdeki tembel, depresanınız yine gecikmeyle de olsa filmleri yazıyor.

Miral in kelime anlamı bir çiçek, yok kenarın yetişen kırmızı bir çiçek. Aslında hepimizin bir şekilde gördügü kırmızı çiçekler.. Film 2010 yapımı bir kitap uyarlaması. Kitabını okumadan seyrettigim uyarlamalar içimi acıtıyor aslında. (Orjineller her zaman daha güzel oluyor evet. ) Yönetmen Julian Schnabel, başrollerlede Hiam Abbass, Freida Pinto, Willem Dafoe gibi isimler var.

Konusuna gelince, film 1948 yılında Kudüs te İsrail devletinin kurulma sürecinde başlıyor. Filistin in saygın ailelerinden birine mensup olan Hind Hüseyni, köyleri yakılan anne babaları öldürülen çocuklar için bir yetimhane kuruyor. Miral sa bu yetimhaneye gelen çocuklardan biri. Miral in gözünden savaşı, aşkı, öteki olmayı, adaletsizliği bence en çok ta umudu -aynı topraklarda kardeşçe ve özgürce yaşama umudunu- anlatıyor.Filmin Birleşmiş Milletler'de gösterimi olay yaratmış, İsrail gösterimi durdurmak için çok ugraşmış. Okudugum bütün eleştirilerde filmin kitabın derinliigini yansıtamadıgını anlatılmış. Sanırım ilk fırsatta kitabı da okuyacagım.

Filmle ilgili bir kaç ufak detayı sevdim size de anlatmak isterim. Yılbaşı kutlamaları için süslenen çam agacının kutlama bitince tekrar topraga dikilmesi ve bu gelenegin yıllardır devam etmesi, Hind Hüseyni nin Filistin hakkında söyledikleri ordaki çocuklar için varettigi umut, filmde geçen Tom Waits şarkıları ..

Atlas sinemesında localardan birinde seyredildi ve siz degerli okuyucumuza da tavsiye edildi.

Kaçamak

2011-04-13T11:05:00.000+03:00

Sevgili okuyucu,

Bir kaçamak yapıp sana yazıyorum. Nasılsın ? Biliyorum hala bahar gelmedi diye üzülüyorsundur. Üzülme bahar gelecek, sadece biraz gecikti. Rüzgara karşı durup belki biraz da hafifçe irkilip gülümseyecegiz. Belki lale fotografları da çekeriz.. İyi ol lütfen, içini umutla doldur..

Beni sorarsan iyileşmeye çalışıyorum, bu da ayrı bir konu.. Festival e devam.. Kendimi iyi hissetmedigim için bir filme gidemedim ama dün seyrettigim filmi aklımdan çıkartamıyorum. Sürekli düşünüyorum sana da anlatacagım merak etme biraz aksıyor farkındayım. Beni tanımıssındır artık sözlerimi tutarım.

Bir de insan hiç tanımadıgı birini özler mi? Ben bazen özlüyorum. Belki de en çok tanımadıklarımızı özlüyoruzdur kim bilir.. Neyse gevezelik yapmak için fazla vaktimiz yok.. Sana bir video da var. Prensese Mektuplar da gördüm, çok sevdim. Şimdilik hoşçakal..

Höstsonaten / Güz Sonatı

2011-04-08T00:20:00.006+03:00

İlk festival filmimizdi Güz Sonatı. 1978 yapimi İngmar Bergman filmi. Basrollerde iki sahane artist , iki guzel kadin; Ingrid bergman ve Liv Ullman var.

Pazar günü kendimizi evden sürükleyerek çıkardık -hastaydik- ve Beyoglu sinemasında seyrettik. Film dunyaca unlu piyanist bir anne -Charlotte- ve her zaman onun golgesinde kalmis annesinin sevgisinden/ilgisinden mahrum kalmis bir evladin -Eva- hesaplasmasini anlatiyor. Film nerdeyse tek bir mekanda -Eva nin evinde- geciyor. Rahatsiz edici bir durum degil hatta tek mekan cekimleri filmin anlatimini guclendirmis. Anne cok guclu, mesleki anlamda basarali bir karakter, surekli turnelere cikan, surekli yollarda olan biri. -kacan mi demeliydim yoksa-

Evlatsa annesinin birazcik sevgisi/takdiri icin tutusan, annesi turneye gittigi zaman uzuntuden olecegini sanan bir cocukluk gecirmis, buyumus ama hep annesinin golgesinde kalmis kendi hayati icin kararlar almasina izin vermis. Annesinin istemedigi bir hamileligi sonlandirmis ama sonrasinda her seyi birakip bambaska bir hayat kurmus. Oldukca sade kucuk bir hayat. Evlenmis anne olmus. Hayatinda ilk defa cocugu ona sevildigini hisettirmis. Oglu bir kazada olunce yalnizligina geri donmus.

Filmin en can alici sahneleri; anne kizin beraber piyano caldigi sahne ve gece yarisi alkolunde etkisiyle gesmisle hesaplasmalari . -soylenemeyenleri soyleyebilmeleri- Filmin sasirtan kismi sonuydu sanirim, cunku anne cocuguna her seye yeniden baslamayi istedigini soyluyor af diliyor, bu sahneden sonraysa meneajeri ile yeni bir konser icin trende gordugumuzde diger kizi icin -engelli cocugu- soyledigi sozler '' bir turlu olemedi'' icimi burktu. Cunku o kadar dogru anlatiyor ki kendi sevgisizligini/bencilligini.. Arada kalmis -toplumun on gordugu hayatla kendi yasamak istedigi hayat- aslinda sadece kendini dusunen insanlari, ebeveyn olduklarinda da sadece kendilerini dusunuyorlar cunku.. Aslinda filmde acidan sevgizilikten bahsedeceksek, film boyunca cok ta goremedigimiz engelli kiz kardes ianlatiyor bu durumu -annesiyle konusamadigi halde hem de- konusamamasi hesap soramamasi daha da sert cunku..

Bir Bergman filmi nasil anlatilir ki hem. Seyretmek seyretmek seyretmek gerek..

Bir sonraki filmde - kismetse- boyun agrilarim hala gecmedi ve heidi gozumu yeterince korkuttugu icin (boyun fitigi olabilir mi dedi) yarin doktora gidiyorum- bir aksilik olmazsa gorusmek uzere.

Depresan Beyoglu sinemasinda seyretti, tembelligi yuzunden bugun anlatti.

Esen kalin.

Magnifique

2011-04-01T23:21:00.013+03:00

Sevgili Romalilar,

Bugünümüz de müziksiz gecmiyor. Muhtesem otesi bir sey bu..

Buyrunuz ;

30. Istanbul Film Festivali Seckisi

2011-03-31T22:03:00.002+03:00

She Was a Boy

2011-03-30T23:03:00.001+03:00

Dun sabah pencereyi acinca evimizin karsisindaki kiraz agacinin cicek actigini gordum. Eh baharla ben de ciceklendim, umutla doldum. Sonra guzel kitaplar okudum. 2,5 saat festival biletlerini almak icin sira bekledim, evet yaptim bunu. Manyakca mutlu olarak hem de. Bir suru kamera vardi. Sanirim beni kultur sanat programlarinda gorebilirsiniz artik :)

Asagidaki uc kitabi yakin zamanda okudum. Azicik Cihangir i alirken cok acaip heyecanlanmistim ama Leventname yi cok cok sevdim. Iki kitap ta Istanbul 2010 Avrupa Kültür başkenti etkinleri kapsaminda Istanbul semtleri serisinde yayinlanmis. Haydar Ergulen Cihangir i Gunduz Vassaf Levent i anlatmis. Haydar Ergulen Cihangir de yetiskinligini, Gunduz Vassaf sa cocuklugunu Levent te gecirmis. Cocukluk buyuleyici bir ulke, nerde kim bahsetse etkileyici oluyor. Belki de Leventname yi bu kadar sevmemin sebebi budur. Azicik Cihangir in uzerimdeki etkisi ise Cihangire gittigimde kendini gosteriyor, kitapta anlatilan muhallebici, park, cafe, ev gordugumde baska gozlerle oralarda yasanmisliga sahit olmus biri gibi bakiyorum, Cihangir kitabinda kisisel anilar, semt esnafi, yillar gectikce degisen semt sakinleri, cafeler, enteller, kediler, deliler, parklar anlatilmis.

Leventname de Gunduz Vassaf cocuklugunun gectigi Levent i ve bugun evrilip cevrilip oldugu acaip yeri anlatiyor. Levent bir zamanlar istanbul un ilk Amerikanvari banliyo projesiymis, bugun ki haline bakinca nerden nereye demeden duramiyor insan. Semt sakinlerinin ve Besiktas belediyesinin calismalari varmis daha az isyeri icin, Levent in eski haline geri donebilmesi icin. Kitaba donersek evet cok sevdim, okumak gerek.

Ucuncu kitap ; Resat Nuri Guntekin kitabi 'Bir Kadin Dusmani'. Bu kitabin icindeki Osmanlica yaziya bayildim :) Ilk baskisi cumhuriyetten onceymis. Biraz yanli buldum -kadin tasvirleri acisindan-. Ama etkileyici bir kitap. En son kac yil once okumustum Resat Nuri Guntekin, cok yillar once sanirim:)

Bir de cok ruzgarda kaldim boynum tutuldu hem de aglatacak kadar, agladim da.. F. ye cmt si gununu zehir ettim sanirim -hastaydim cok-. Doktora gitmemek icin bogusuyorum kendimle. Yakin zamanda festival filmlerini anlatiken ve tamamen sagligima kavusmus olarak gorusmek uzere.

Bir de sarki var sana..

Yael Naim - She Was a Boy

No Surprises

2011-03-10T22:05:00.003+02:00

Pek yazasim yok. Keyfim de yok. En cok ta bu -karamsar- halimden sıkılıyorum. İşten -calısmaktan- havanin arada kalmıs halinden sıkılıyorum.
Oysa bir sabah yüzümü günese cevirip dalgalarin sesini dinlemek te var.

- var degil mi?-

Blogumuz yasakli, keyfimiz de yok. Bir elimde kahve, kucagimda laptop gozlerimi kapatip derin nefesler aliyorum. Yeniden belki yeniden -guc, sabir, dingin bir ruh diyorum/diliyorum-..
Hafta sonu havalar acacakmis kimbilir belki bahar bize de gelir kalbimizin ustune konar yüzümüzü güldürür.

Boyle iste..

'' şu an daha güçlü olduğumu düşünmeye çalışıyorum.
    sağduyu kurbanıyım.
    ama gerçek şu ki
    hala geçmiş ile şimdiyi karıştırdığımın farkındayım.
    yaşadıklarımızı beynime kazınan bir kareye sıkıştırdım,
    ne zaman ilerlemeye çalışsam, aynı resim geri geliyor

   onlar dünün hatalarıydı
   dünün hataları
   tekrarlamayı reddediyorum
   geçmişte yaptığımız hataları... ''

Oi Va Voi - Yesterday's Mistakes

!

2011-03-01T16:13:00.003+02:00

Tahmin ettiginiz üzere bu da oldu. Blogspot mahkeme kararıyla engellendi.

je ne veux pas travailler

2011-02-22T20:43:00.002+02:00

Pink Martini - Sympathique

"je ne veux pas travailler, je veux seulement oublier..."

Kari-gurashi no Arietti - Aşırıcılar

2011-02-18T00:23:00.013+02:00

Sana anlatmayi basaramadim ama ben nihayet seytanin bacagini kirdim; bu sene ifistanbul da bilet almayi basardim. Garip bir sekilde ya festivalin zamanini kaciriyorum ya bilet almayi unutuyorum ya da istedigim filmlerle saatlerimiz uyusmuyordu. Bu sene nihayet donguyu kirdik.

Studio Ghibli yapimi olan 'Kari-gurashi no Arietti' seyredildi.

Anime bir kitap uyarlamasi. Doksanlarin sonunda bir hollywood versiyonu da vardi. Sevimli bir filmdi o da . Ama animesi bambaska olmus... Senaryodaki Hayao Miyazaki ismi cok fazla aciklamaya gerek birakmiyor zaten.

Hikaye mini mini (10 santim boyunda kendisi) Arrietty nin cicek toplamak icin bahcede devasa otlarin arasinda kostururken Sho ile karsilasmasi ile basliyor. Sho hasta oldugu icin ameliyatindan once annesinin cocuklugunu gecirdigi eve dinlenmek icin geliyor. Bu sirada bahcede evin kedisinin ufak bir katkisiyla Arrietty ile karsilasiyor. Arrietty ondan kaciyor cunku bu kucuk insanlarin zarar gormemesi icin kimseye gorunmemeleri gerekiyor. Evin yardimcisi yasli kadin onlara dusman, cunku evden surekli bir seyler kayboluyor. Bir sure sonra bu yasli hanim Arrietty nin annesini yakalayip bir kavaoza kapatiyor. Sonrasinda olaylar gelisiyor; Arrietty annesini kurtarmaya, Sho ise ona yardim etmeye calisiyor..

Eski evler, yagmur, toprak kokusu, en umutsuz anlarda yeni dostlar.. Yemyesil cimenlerin, ciceklerin arasinda topraga uzanip kitap okumak... Tombul tembel kediler -ama cok sevimli- hem huysuz hem sevimli.. Filmden cıkalı saatler oldu ama yuzumdeki sukunetle karısık tebessum devam ediyor hala. Cok guzeldi..

Seyretmek gerek..

Her Şeyin Sonundayım

2011-02-03T23:04:00.023+02:00

"Yarın bütün gün trende gidecek olan sen misin? Nereye? Niçin?
Yarın bütün gün büroda oturacak olan ben miyim? Neden? Niçin? Hiçbir yerde olmak istemiyorum ki. Belki de ben bugün ilk defa her şeyin sonundayım.
Gene bir yığın günler geçip gidecek ve ben kendime, işte bugün ilk defa her şeyin sonundayım mı diyeceğim? Korkuyorum. Korkuyorum. Korkuyorum."

"Öyle bir aşk yaşamışsındır ki, 'bir daha artik böylesini yaşayamam' dersin. Sonra bir gün, bir rastlantı, yeniden aynı heyecan, aynı coşku, aynı yoğunlukta yaşanan anlar... Inanamazsın. Bir düşteyim sanırsın. Kitaplar da benim için öyledir. Eski aşklara dönemezsin, ama eski kitaplara dönebilirsin. Bu nedenle de yıllar var ki, gene eski aşklarımı okuyorum. Dostoyevski'yi, Kafka'yı, Rimbaud'yu..."

' Her Şeyin Sonundayım - Ferit Edgü/Tezer Özlü Mektuplaşmaları '

ben depresan. iyiyim.

2011-01-17T00:03:00.006+02:00

sizin hiç kalbiniz kırıldı mı. benim bir kez kırıldı. hayır kör olmadim. o şair olandı. ben öldüm. ölmek istedim. sonra bir daha kırıldı. sonra bir daha. sonsuza giden bir şey oldu. biliyor musun çok yoruldum. sürekli gitmek istemekten, kaybolmak istemekten yoruldum. başlamaktan bitirmekten nefes almaktan çok yoruldum.

sonra yanlış seyler istedim, cok yanlış şeyler. ama yanlış seyler yapmadim. dudagımın kenarına buruk bir gülümseme yerleştirdim. oysa bir piercing olmaliydi orda. ne alaka dememen gereken yer burasi biliyorsun.

ben bazen çok ölmek isterim, çok çok çok ölmek. ama insan bir kere ölür. o kadar. bazen dünyanin bir ucunda olmam gerekir ama ben elinde kagıtlar olan kız olurum. bazen yarısı okunmuş bir kitap, dudagında olmayan bir sigara -çünkü sigara içmem ben- cigangir de denize bakarim. en ayırt edici özelligim budur; denize bakarım. bıkana kadar diyemem. bıkmam çünkü. belki ölene kadar diyebilirim beni böyle taniyabilirsin . o kız benim. biraz şaşkın olabilirim ama.

ben şimdi ibrahim in sesine kulak veriyorum. ibrahim ilahi sen de. konuşsan keşke hep. konuşsan hep. ibrahim ben susmaktan çok yoruldum.

biraz insaf et bana. yüzümü güldür. çok yoruldum, icimde doksan yıllık bir yorgunluk var. kızgınlık yok ama, bu iyi bir şey degil mi. senin hep bulutlara bakmak kadar, denize bakmak kadar güzel oldugunu düşünürüm ben. ofkeli degil.

sen kelimeler derken elim kalbime gidiyor biliyorsun degil mi derin nefesler alıyorum. kelimeler bazı anlamlara gelmemeli zaten. ilkokulda önce bunu ögretmeliler.

hadi şimdi söyle bana en kötüsü ne. hayir... belki... belki beyrut ta bir yer. biz orayi hiç görmedik.

bu saşkınlıgı al içimden artik.. bu yorgunlugu al.. budur maruzatım..

daimi kulunuz d.

Siz Aşktan N'anlarsınız Bayım ?

2010-12-29T23:03:00.019+02:00

çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca
alt katında uyumayı bir ranzanın
üst katında çocukluğum...
kâğıttan gemiler yaptım kalbimden
ki hiçbiri karşıya ulaşmazdı.
aşk diyorsunuz,
limanı olanın aşkı olmaz ki bayım!

allah'la samimi oldum geçen üç yıl boyunca
havı dökülmüş yerlerine yüzümün
büyük bir aşk yamadım
hayır
yüzüme nur inmedi, yüzüm nura indi bayım
gözyaşlarım bitse tesbih tanelerim vardı
tesbih tanelerim bitse gözyaşlarım...
saydım, insanın doksan dokuz tane yalnızlığı vardı.
aşk diyorsunuz ya
ben istemenin allahını bilirim bayım!

çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca
balkona yorgun çamaşırlar asmayı
ki uçlarından çile damlardı.
güneşte nane kurutmayı
ben acılarımın başını
evcimen telaşlarla okşadım bayım.
bir pardösüm bile oldu içinde kaybolduğum.
insan kaybolmayı ister mi?
ben işte istedim bayım.
uzaklara gittim
uzaklar sana gelmez, sen uzaklara gidersin
uzaklar seni ister, bak uzaklar da aşktan anlar bayım!

süt içtim acım hafiflesin diye
çikolata yedim bir köşeye çekilip
zehrimi alsın diye
sizin hiç bilmediğiniz, bilmeyeceğiniz
ilahiler öğrendim.
siz zehir nedir bilmezsiniz
zehir aşkı bilir oysa bayım!

ben işte miraç gecelerinde
bir peygamberin kanatlarında teselli aradım,
birlikte yere inebileceğim bir dost aradım,
uyuyan ve acılı yüzünde kardeşimin
bir şiir aradım.
geçen üç yıl boyunca
yüzü dövmeli kadınların yüzünde yüzümü aradım.
ülkem olmayan ülkemi
kayboluşumu aradım.
bulmak o kadar kolay olmasa gerek diye düşünmüştüm.
bir ters bir yüz kazaklar ördüm
haroşa bir hayat bırakmak için.
bırakmak o kadar kolay olmasa gerek diye düşünmüştüm.

kimi gün öylesine yalnızdım
derdimi annemin fotoğrafına anlattım.
annem
ki beyaz bir kadındır.
ölüsünü şiirle yıkadım.
bir gölgeyi sevmek ne demektir bilmezsiniz siz bayım
öldüğü gece terliklerindeki izleri okşadım.
çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca
acının ortasında acısız olmayı,
kalbim ucu kararmış bir tahta kaşık gibiydi bayım.
kendimin ucunu kenar mahallelere taşıdım.
aşk diyorsunuz ya,
işte orda durun bayım
islak unutulmuş bir taş bezi gibi kalakaldım
kendimin ucunda
öyle ıslak,
öyle kötü kokan,
yırtık ve perişan.

siz aşkı ne bilirsiniz bayım
aşkı aşk bilir yalnız!

Didem Madak / ''Ah''lar Agacı

....

Bugüne bu şiiri not düsüyorum.. Bugün bir anlami olmasa da...

" Zenciler prensesi olacağım, hayat işte asıl o zaman başlayacak "

Çiçekli şiirler okumak istiyorum bayım !

Hüzünlü Piç

2010-12-25T23:46:00.001+02:00

'' İşler iyi de gitse kötü de gitse her zaman yanımda olan biri var. Beraber büyüdük onunla. Aynı okullara gittik. Aynı teneffüsleri bekledik. El ele tutuştuk karşıdan karşıya geçerken. Hâlâ birbirimizi kollarız yaya geçitlerinde. Sabah kalkarım başımda bekler. Yüzünde sanki başka bir dünyadan gelmiş gibi duran acayip tebessümüyle. Bence hiç çıkma o yataktan der, dışarıda berbat bir hava var. Pazardan dönen sinirli teyzeler var. Havada uçuşan serseri kurşunlar var. Ayrıca bütün şoförler yerli yersiz kornaya basıyor.

Arkadaşlarla otururken gelir bazen. Bir parça uzakta durur. Benden başka seveni yok çünkü. Biz güldükçe kollarını kavuşturup küskün bakar. Büyük bir bilmişlikle de vardır o bakışlarında. Yine bana kalacaksın nasılsa der gibi başını sallar.

Kuyrukta beklerken muhabbet ederiz genellikle. Kuyrukta beklemekten zevk alan tek insan diyebilirim. En son Üsküdar’da iki kilometrelik bir iftar çadırı kuyruğunda gördüm onu. Oruç tutmamasına rağmen.

Kaleciye geri pasın serbest olduğu zamanlardan beri maça gidiyoruz beraber. Gelme, uğursuzsun diyorum, gene de geliyor. Kaç sefer yakaladım gol yediğimizde çaktırmadan sevindiğini. Takım tutmuyorum diyor ama biliyorum kimle oynasak onları tutuyor. Felaketlerden zevk alan bir mizacın mı var diye sormuştum bir seferinde. Gerçeklere tahammül edebilecek gücüm var demişti.

Onunla ortak bir şeyler yapmanın da imkânı yok. Ben film seyretmek istiyorum o eski fotoğraflara bakmak istiyor. Sürekli eski günlükleri karıştırıyor. Tam bir şimdiki zaman düşmanı. On beş dakika öncesini bile özlüyor.

Omzumun üstünden bakıyor yazarken. Dudak büküyor. Berbat bir yazarsın diyor. Neden diyorum. Maziye saygın yok diyor. İstikbalden haberin yok. Ayrıca üslubun berbat. On beş yaşında bir kızın anlayabileceği kadar bayağısın. Hiç Proust okumadın mı Allah aşkına? Ya ciddi bir şeyler yaz artık ya da bırak bu işleri bir kuruyemişçi açalım.

Ne zaman berbat bir birahanenin önünden geçsek koluma giriyor, gel şurada oturalım diye ısrar ediyor. İstemiyorum, işim gücüm var diyorum ama dinlemiyor, kolumdan çekiyor. Paldır küldür giriyoruz içeri, iki bira söylüyorum mecburen. Ben içmeyeyim sağ ol diyor. İçmeyeceksen niye getirdin beni buraya diyorum. Lütfen garsonun önünde tartışmayalım diyor. Kafayı bulunca cep telefonumu elimden alıyor, kimseyi arama böyle güzel diyor. Nefret ediyorum yalnız ve sarhoş olmaktan. Hiç kimse yalnızken tam anlamıyla sarhoş olamaz, şahit gerekir sarhoşluk için. O zaman gel onu arayalım diyor. Benim hiç gururum yok mu, nasıl istersin böyle bir şeyi benden diyorum. Seni sevmeyen birini sarhoşken arayamazsın. Seni sevmeyen birini gece yarısından sonra arayamazsın. Seni sevmeyen birini öğleden sonra bile arayamazsın. Belki akşamüstü mesaj çekersin. Olsun yine de arayalım diye tutturuyor. Olmaz diyorum. Herkesin içinde çocuk gibi ağlamaya başlıyor. Ağzını kapatıyorum. Elimi ısırıyor. Şişeyle vuruyorum kafasına o zaman. Küsüp gidiyor. Birkaç gün gözükmüyor ortalıkta. Sonra ansızın çıkıp geliyor yine, hiçbir şey olmamış gibi sarılıyoruz.

Neredeydin diyorum nasılsın iyi misin? Seni özledim diyor. Kalbini kırdıysam özür dilerim kardeşim diyorum. Önemli değil diyor, zaten kalbini İkea’dan almış, söküp takabiliyormuş. Ayrıca yalanlara inanmaya ihtiyacı varmış. Bütün çaresiz insanlar gibi. Bütün hasta yakınları gibi. Dağılan bir okul gibi.

Hüzünlü piç diyorum ona ismini bilmediğimden. O da bana acemi piç diyor. Yok dünyadan haberin. Bir fabrika paydos ederken ortalığa çöken hüznü bilmiyorsun. Bilmiyorsun suya bırakılmış kâğıttan kayıkların gerçek anlamını. Rüzgârda uçuşan torbaları. Moloz dökülmüş arsaları. Bu hızla ölmeye devam edersek bütün dünya mezarlık olacak. Ama sen hâlâ ölümü kişisel bir şey olarak algılıyorsun. Herkes uzmanı olduğu konunun zalimi olmuş. Ben de mi diye soruyorum. Sen de diyor. Ama üzülme. Hiçbir şey bırakmayacağız arkamızda. Çekip giderken sırtımıza saplanacak bir çift göz olmayacak. Enkazımızı toplayıp öyle gideceğiz. Asgari centilmenlik toz olmayı bilmeyi gerektirir.

Acılarımız da birbirine benziyor artık. Birbirine benzeyen parmaklar gibi ama. Her birinin eşsiz bir izi var. Bazen gözlerim doluyor karanlıkta. Ama fısır fısır konuşmaya başlıyor yine kulağımın dibinde, hiç susmuyor, ağlamama asla müsaade etmiyor. Her şey affedildi diyor, hiç ayrılmayacağız diyor. Keşke kadın olsaydın diyorum öyle konuştuğunu duyunca. Bu kış çok kar yağar belki beraber kayboluruz diyor o da bana. Söylediği her şeye inanıyorum o zaman. Gözlerimi kapatıyorum her yer bembeyaz oluyor. Yine el ele tutuşuyoruz iki çocuk gibi. Sessizce söz veriyoruz birbirimize. Sessizce verilen sözlere kim inanmaz. ''

Emrah Serbes / Afili Parçalar (Madde 65: Hüzünlü Piç)

Toki wa kakeru shoujo

2010-12-22T23:35:00.008+02:00

Türkçe adiyla ''Zamanda Sıçrayan Kız''. Anime bas roldeki hanim kizimiz Makato nun ruyasiyla basliyor, sonrasinda yataktan sicrayarak uyanip her zamanki gibi gec kaldigi okuluna yetismeye calisiyor. Tren yoluna geldiginde zorla fren yapiyor, sinifa vardiginda ogretmeninden once gelebildigi icin seviniyor ama ogretmeni sinav yapabilmek icin gec gelmis. Surekli guzel bir gun oldugunu tekrarliyor, deha olmasa da akilli oldugunu, sakar olmadigini şansli bir gun oldugunu tekrar ediyor kendine, ama olaylar hic oyle gelismiyor sinavdan cok kotu bir not aliyor, yemek dersinde yangin cikartiyor, okulun bahcesinde oyun oynayan ogrencilerden biri uzerine düşüyor. Sinav kagitlarini tasirken gizemli birini gorup onu bulmaya calisiyor tam bu sirada bir kaza gecirip dusuyor, olaylar burdan sonra gelisiyor. Eve donerken bisikletinin frenleri tutmadigi icin tren yolunda duramiyor ve trenin onune dogru ucarken birden zamanda geriye gidiyor. Olaylari anlamaya neden boyle oldugunu bulmaya calisiyor. Sonra mi ? Sonrasi ne zaman gec kalsa zamanda sicrayip zamaninda yetisiyor okula. Sinavlara calisip yuksek notlar aliyor, sevdigi yemeklerin oldugu gunlere geri donuyor. Kardesinin yedigi pudingini kurtarabilmek icin geriye donuyor ki o sahne muhtesemdi :) dolabi acip pudingi kokluyordu. (Cok tanidik geldi evet, bazen küçük seylere ne kadar sevinebiliyoruz :)

Ama her zaman hesap edilemeyen şeyler oluyor hayatta. Makato, sureki bunlari duzeltmeye calisiyor. Chiaki nin askini itiraf etmeye calismasi Makato nun bunlari duymamak icin surekli zamanda sicramasi ama Chiaki nin defalarca bir yolunu bulup soylemesi. Sonra yaptigi seyleri sorgulamasi.. Kendi hayatini duzeltirken ya da daha cok eglenmeye calisirken baskalarinin da zarar gordugunu farkediyor.

Daha da fazla anlatmayayim, cizimleri, muzikleri, konusu guzel. Sadece guzel, cok guzel.. Zaman hakkinda, tercihlerimiz hakkinda uzunca düsünmeyi sagliyor. Sozlerimi ''zaman hic kimseyi beklemez'' diyerek nihayetlendirecegim..

Bu yaziya bu sarki da eklenmezse olmaz ki ..

Seni Seçtim

2010-11-26T00:46:00.021+02:00

Füruğ Ferruhzad, şair.

O'nu anlatmak icin tek bir kelime yetiyor; şair.. Ama kisacik hayatinda daha fazlasina yer acmis. Bir kadin icin hayatin simdiki zamana kiyasla zor gectigi yirminci yuzyil baslarinda yasamis. Füruğ Ferruhzad, İranlı şair, yazar, oyuncu, yönetmen, ressam. İran'ın 20. yy'da yetiştirdiği en önemli kadın şairlerinden. 5 Ocak 1935 de Tahran da dogmus, 13 Şubat 1967 de bir kaza sonucu hayatini kaybetmis.

Füruğ dan bahsetmemin sebebi sevgili milady nin beni mimlemis olmasi.
Gorevimizin konusu: kitapligin/kutuphanenin karsisina gecilir gozler kapatilir derin bir nefes alinip bir kitap secilir. Huşu ile kitap koklanir, ilk okudugumuz zaman neler hissettigimiz hatirlanir ve elli besinci sayfadan bir paragraf/bolum yazilir.
Kitapligin karsisina gecip -biraz da kendime ufak bi kiyakla siir kitaplarinin oldugu bolume gecerek- sectigim kitap Füruğ un 'Yeryuzu Ayetleri' oldu. Kitabin ilk baskisi 2008 de yapilmis ben de sanirim bir sonraki senenin ilk aylarinda almistim kitabi. Kitabin kapagina bakarken bile Füruğ un yarim gulumseyen yuzunde huznunu gormustum. Belki de bunu gordugum icin almisimdir. Siirleri de hayati gibi kederle/huzunle dolu. Kitabi elime alinca bunlari hatirladim. Elli besinci sayfada sectigimiz bolume gelirsek; (sectigim bolum sayfanin fotografta gorunmeyen tarafinda kalmis :s )

"çocuklar gittiginde

akasya salkımları uykuya daldıgında

ve ben aynalarla baş başa kaldıgımda

ışıgınla gelirdin"

Bu mimi uc kisiye gondermek gerekiyor ama ben kabul buyuran herkese gonderiyorum. Bildigin mizikcilik yapiyorum galiba, gormezden gel sen..

Bitirmeden bir de sarki olsun, ille de SavinaYannatou olsun.

Slamber That Puttest The Little Ones To Sleep - SavinaYannatou

Kapıldım Gidiyorum Bahtımın Rüzgarına

2010-11-15T23:18:00.002+02:00

Gunler oralarda nasil geciyor bilmiyorum ama bu sehirde yani Istanbul'da sararmis yapraklarla geciyor. Her yer sonbahar sarisi. Icimde tatil in verdigi huzurla mırıldanıyorum sarkıyı.

Yarin bayram.. Herkes hazirliklarini yapmistir herhalde. Ben de benim minikler icin ufak bir hazirlik yaptim. Fotograf miniklerin bayram hediyesi, bu bayram seker ya da harclik yok. Bu bayram kitap var.

Hepimize huzurlu, bol kahkahali, sevincli bir bayram diliyorum .

Seni Seviyorum Pamuk, Greg Seni Belki..

2010-10-31T22:02:00.016+02:00

Sayın Pamuk la tanışmamız yıllar oncesine dayanır. Henüz onbeş yaşında dünyadan habersiz bir çocukken karşılaştım ilk defa onunla. Daha önce duymuştum tabii ama ilgimi çekmemiş sanırım. Günlerden bir gün okuldaki boş dersleri firsat bilip semtimizin -ki semtimiz istanbul un eski, tuhaf ve belki de bir sure orda yasadiktan sonra unutamayacaginiz bir semtidir- ahşap kütüphanesinde karşılastım onunla. Önce 'Beyaz Kale' okundu, sonra sırasıyla Yeni Hayat, Sessiz Ev, Benim Adım Kırmızı, Masumiyet Müzesi ve son olarak Kara Kitap. Kara Kitap niye son derseniz ben de bilmiyorum sebebini. Sayın Pamuk un en sevdigim kitabıdır. Hatta şu hayatta en sevdigim kitaplardandır.
Boğaz in derinliklerinden harflerin esrarina, oradan hikaye anlatamayanlarin hikayesine sonrasında da o hep bekleneni anlatir (ısrarla ama ısrarla bakınız: hepimiz o'nu bekliyoruz). Siyah beyaz zamanlarin İstanbul unda köşe yazıları, eski fotograflar, vapurlar, şehrin gizemli sokakları arasında kaybolup gidersiniz . Su dunyada apartman bosluguna duşen şeylerin akibetini merak eden kaç tane adam vardır bilmiyorum.Galiba biraz da bu kadar detay insanı oldugu için seviyorum kitaplarını.

Orhan Pamuk Türk edebiyatının çok okunan populer figürlerinden, seveni de çok sevmeyeni de. Kimileri bazı sözleri için sinirleniyor kendisine. Kimileri de yaptıgı/söyledigi her şeye mazeret bulabiliyor, çünkü çok iyi yazıyor bunu bilip bunu söylüyorlar.

Bense anlattığı masalları dinlemekten, sayfaların arasında kaybolmaktan, kaybetmekten, keşfetmekten, kelimelerin esrarıyla büyülenmekten başka şeyler düşünmüyorum, düşünemiyorum..

Başlıgın ve bu yazının sebebi şu sıralar okudugum 'İstanbul: Hatıralar ve Şehir'. Sayın Pamuk un çocuklugu, çocuklugunu geçirdigi ev, büyük kalabalık ailesi, babaanne, kuzenler, amcalar, kavgalar, ilk aşk.. Ama en çok geçmiş zamanları anlatan sihirli kelimeler, siyah beyaz eski İstanbul fotografları.. Kitap; "ben sana dürüstlük göstereyim, sen de bana şefkat" diyerek başlıyor, "ressam olmayacağım dedim. yazar olacağım ben" sözleriyle bitiyor.

Greg e gelince, evet 'House M.D' seyrediyorum. Yedinci sezona gelmiş bir diziyi izlemeye başlamak çok akıl kârı degil (burada F. ye teşekkürlerimi sunuyorum - çemkirmede diyebilirsin sen buna- resmen house house diyerek beynimi yıkadı.) Efendi efendi seyretmeye çalışsam da (günde iki bölüm izlemek gibi) dördüncü sezon bitmek üzere.

House benzeri insanlara karşı ilk tepkim agzına iki tane çarpma istegi. Sevsen olmuyor, sevmesen olmuyor. Garip bir durumu var ama galiba en çok -kızgınlıkla karışık- merhamet hissimi artırıyor kendisi. Zeki, hatta ukalalıgın kitabını yazmış, insanlarla alay etmekten çekinmeyen kimi zaman çocuk gibi inatçı, hastasını kurtarmayı her şeyin üstünde tutan bir adam. Ve evet vicodin bagımlısı. O kadar inatçı ki kendisini yanlış tedavi edip bastonla yürümek zorunda kalmış. Kendi teşhisi dışında pek yanılmamış, doktor olarak büyük bir ünü var.
Bacagındaki agrılarına dayanabilmek için vicodin içmek zorunda. Bu da onu oldugundan daha huysuz aksi biri yapabiliyor, ama yine de belli etmemek için ugrassa da ekibini ve arkadaşlarını (burada Wılson demeliydim bir arkadası var o da Wılson baska kimse tahammul edemiyor kendisine) korumaya çalışıyor hep. -kendince tabi, çogu zaman onları çileden çıkartıyor-

Wilson a da, House la arasındaki arkadaşlıgı da hastayım. F. nin hakkını vereyim yine de, seyretmekten acayip keyif alıyorum, yetmiyor bu satırları okuyup bu diziyi seyretmeyen varsa öneriyorum .

Bunların dışında hayat buralarda bir şekilde akıp gidiyor. Bir de depresan artık macbook tan bildiriyor. (Macbook almayacagım diyen biri vardı kim acaba ? )

Yazıp çizen yetmedi bazen sıkılıp bütün planlarını bozan depresan sevgilerini sunar..

Aslında Hiçbir Şey-miş

2010-10-04T12:52:00.000+03:00

Anlatacak altı kitap varken, onları yazmaya niyetlenmişken bir şarkıya takılıp kalmışım. Hem belki biliyorsundur sahaf fuarı varmış, herkes oraya gitmiş. Bense o zaman çok hastaymışım. Sesim bile kısılmış gidememişim. Ama sağlık olsunmuş, ben artık Carla Bruni bile sever olmuşum. Ben hep küçük şeyler dilemişim, ben aslında hiçbir şeymişim. Şarkının yalancısıymışım...

Those Little Things (Ces Petits Rien) - Carla Bruni

Deniz Ve Mehtap

2010-09-19T23:45:00.005+03:00

İzine çıkıp çıkamayacağım muallaktayken birden kendimi uzaklarda buldum. Ama işte tatil de bitti, zaten kısacıktı. Cumartesi İstanbul a ve normal hayata döndük. İstanbul dan gitmeden kafamda bir sürü tereddüt vardı, şehirden ayrılırken hepsi usulca beni terketti. Gerçi ben şahane bir tatile niyet edip öyle gitmiştim, aşağı yukarı öyle de oldu. Her sabah denize uyanmak, zeytin agaçları görmek Her sabah birbirimize gülümsemek, gülümseyerek güne başlamak, sonra deniz ( biraz soguktu, biz sanki sıcacıkmış gibi yaptık :) sonra sıcak kumlar, sonra şezlong.. Hafif bir müzik, baş ucumunda bir kitap. Özcan Yurdalan ın Pakistan Yolculugu okundu tatilde. Ne güzel kitaptı, sarı otobüse atlayıp gidesim geldi çöle, kuma, rengarenk insanlara.. Uzun uzun anlatılası bir kitap. Sarı otobüs ün diger yolculukları da not edildi okunmak için..

Tabii aksiliklerde oldu ama ne gerek var anlatmaya. Ben şimdi yakaladıgım huzuru, sukuneti, dinlenmişliği koruyorum, yeni haftayı düşünüyorum. Hem artık yavaş yavaş degil sahiden sonbahar geldi, ben de sararmış yapraklara bakıyorum.

Tatilde çok fotograf çekemedim, benim tatillerim de hayatım gibi hep bir şeylere yetişme telaşıyla geçiyor. Biraz daha sakin olabilmeyi, olayları akışına bırakabilmeyi diliyorum kendim için..

Bir de şarkı var. Paris te yaşayan Cezayir göçmeni Akli D. , hiç dinlediniz mi bilmiyorum ama dinlemediyseniz çok geç degil. Resmi sitesi için buraya bakılabilir. Müzik iyi ki var, iyi ki müzisyenler var..

Arwah - Akli D.

Ses Veriyorum

2010-09-01T22:44:00.003+03:00

Yazmayalı nerdeyse bir ay olmuş desem de bir ayı bile geçmiş. Günler biraz havanın sıcaklıgı (fakat artık serin) biraz ramazanın rehavetiyle geçip gidiyor. Sabahları hayali kahve kokuları duyuyorum mesela, daha kötüsü durup kahvee diyerek havayı kokluyorum. Farkedemedigim bir zaman diliminde kahve bagımlısı olmuşum. Daha bir sürü şey olmuşum ama pek anlatamıyorum . Günler garip bir şekilde ben daha ne oldugunu kestiremeden geçip gidiyor. Oluyor bir şeyler.. Yoklugunda çok kitap okudum mesela (evet klişe oldu) ama inanma hemen. Her zamanki ben, bin tane plan yapıp binbeşyüz kere bozan ben. Bu halimle sev beni. Ben kahve kokularını severim; denizin kokusunu, bir de akşam üstleri yaprakların hışırtısını dinlemeyi.. Yanımda sevdigim birileri varsa gözlerimi kapayıp yürümeyi severim -ve evet bunu başarabiliyorum- Bu kadar çok anlatmak isteyip bu kadar susmayı nasıl başarıyorum onu da bilmiyorum, ama böyle.

Bir şey daha var sana söyleyecegim; Zeynep in bloguna tesadüfen denk geldim. İçinden şehirler, uzak ülkeler, fotograflar geçen bir blog, üfff fotograflarını çok feci kıskandım, tek başıma kıskanmamak için sana da anlatıyorum :)

Bu kadar yetsin, kelimeler biraz çogalsın .. Milady size de hususi teşekkür, özlenmek en şahanesi.

Biraz da müzik, dinle bakalım..

La Mar Enfortuna - Gacel del Amor Que No Se Deja Ver

Aynı Rüyanın Kardeşleri

2010-07-28T21:14:00.003+03:00

Selam dostum,

Bugünlerde bildigin tembelligin kitabını yazıyorum, yetmedi tembellik dinini kuruyorum. Hem tanrı, hem peygamber, hem kul, hepsi benim işte. Teşbihte hata olmaz bu kadar tembelim .
Şu sıralar herkes tatilde, tatilde olanlar kahrolsun evet. Benim izine çıkamamak gibi bir durumum var. Ama tabi bu durumdan daha büyük planlarım var. Bakalım zaman neler gösterecek.

Kitap okuyamıyorum pek. Nilüfer Göle ye devam bitmedi daha.. Günler otomatige baglanmış gibi geçiyor; uyan, kahvaltı yap, arabaya bin, işe git, çalış çalış çalış, eve gel, yemek, uyku, uyan, kahvaltı ...

Geçen hafta Bülent Oraçgil in 40. sanat yılına özel konseri vardı. F. insanına hava atıp durdum, haha sen tatildesin ben konsere gidecegim diye. Sonuçsa bilet almaya bile üşenmem oldu. Oysa bileti almayı başarsaydım her şey başka olabilirdi . (Evet evet tembel depresanı ben bile pek sevemiyorum dostum, kınadım şu dakika hatta!)

Ne olursa olsun yine de şu günlerde -korkuyorum bu günlerden- televizyona bakıp gazeteleri okuyup dehşete düşüyorum. Ellerinde sopalarla insanların evlerine dükkanlarına zarar vermeye çalışanlar, kim bu insanlar?
Tarih tekkerürden ibaret ama vicdan sahibi sag duyulu insanlar nerede ? Elinizi masumlara uzatıp zarar verip hesap soramazsınız dostum. Umarım bugünler için gelecekte keşkelerle başlayan cümleler kurmayız.

Neyse derin nefesler alıyorum, biliyorum bunlar da geçecek..

Benim sana söyleyecegim daha başka şeyler var. Onüç yaşımda başlayıp nerdeyse on seneyi aşkın bir süre sürekli mektup yazdıgımdan sana bahsetmiş miydim? Artık yazmıyorum, sen hariç.. Sana da biraz aksatarak.. Değişiyoruz tuhaf degil mi. Bugünlerde aynı hayalleri paylaştıgımız (belki hayal kırıklıklarını bile) paylaştıgımız bir arkadasımız anne oldu, tuhaf olan bu işte. O büyüyünce biz de büyümüş sayıldık ama işte mıncıklamak için bir bebek sahibi daha olduk.

Rollerimiz durmadan degişiyor, tuhaf..

Hafta sonu Burgazada ya gittik, nefis bir kahvaltı sonrasında aylaklık, sonrasında deniz sonrasında yürüyüş..
G. ile plan yapıp görüşememe döngümüzü yıkabildik nihayet. Gün içerisinde olabilecek tüm acayiplikler oldu, telefonumu otobüste unutmakla günü açtım sonra da olaylar gelişti. Ada da çok tatlı bir hatunla tanıstık.

Kristina

Makedonya dan gelmiş, Büyük İskenderin hemşehrisiymiş.. Bizi kahve içmeye davet etti, daha sonra Sait Faik Müzesine dogru yol aldık, müze tabii ki her zamanki gibi kapalıydı. Biz de kedilerle koklaştık, denizi seyrettik. Sakin bir yerde güleryüzlü insanlarla olmak şahaneydi. Kısacık bir süre Büyükada ya da ugradık, sonra vapur sonra ev.

Sana bir şarkı dinletip gidiyorum ben. Eskilerden, dinle bakalım sevecek misin ?

Zeynep Dizdar - Bir Hayvanın Günlüğünden

Bir Zamanlar.. Ally McBeal..

2010-07-17T22:35:00.004+03:00

Ally McBeal cnbc e nin efsane dizilerindendi . Otuzlarına yaklaşan Ally ugradıgı taciz yüzünden çalıştıgı bürodan ayrılır, hınçla yürürken okul arkadaşı Richard Fish ile karşılaşır ve Richard ona kendi bürolarında çalışmasını teklif eder. Teklifi daha kötü ne olabilir diyerek kabul eden Ally ilk iş gününde çocukluk aşkı Billy ile karşılaşır.

İlk bölüm böyle başlıyor. Billy nin evli oldugunu ögreniyor ama onu öyle seviyor ki hayatında bir şekilde hep varoluyor. Dizi aslında bir hukuk dizisi ama hep acayip davalar vardı. Bir keresinde tanrıya dava açmışlardı mesela. Bir de hep Ally nın acayip hayalleri, sürekli müzigi duyması şahaneydi. Bisküvi lakaplı John Cage heyecanlanınca burnuyla ıslık çalıyordu ya da kekeliyordu, şirketin diger ortagı Richard Fish in garip huyları -sarkık kol fetişi vardı mesela- , Ally nin ev arkadaşı Renee ve Elaine şarkı söylemek için barda kavga ediyorlardı sürekli. Sürekli gülümseten şeyler vardı bu dizide. Ally nin hastalıklı bir şekilde aşk arayışı, karakterlerin birbirinden ilginç davranışları.. The Practice ekibi de diziye dahil olmuştu bir kaç bölüm, daha dogrusu ortak bir davaya bakmışlardı.

İlk üç sezonun en iyi bölümleri Billy nin hasta oldugu ve sonunda beyin kanaması geçirip, Ally e ölümden de üstün aşkından -aslında hiç gerçekleşmeyen- evlilikleri ve çocuklarından bahsettigi anlardı. Ally sevmese de ben şarışın Billy i sevmiştim yazık etmişlerdi kendisine, topragı bol olsun :p

Diziden bir sürü ünlü oyuncu da geçti. Benim hatırlayabildiklerim Tina Turner, Sting, Jon Bon Jovi..

Ah bir de Robert Downey Jr. vardı ki kelimeler kifayetsiz kalır :) kendisi dördüncü sezonda karşımıza çıkıyor. Ally ve Larry Paul (Robert Downey Jr) için senaristler tarafından mutlu son yazılmış ama maalesef Robert ın uyusturucu sorunu yüzünden diziden ayrılmasıyla dizi başka mecralara yol almış ki son sezonu ben de seyretmemiştim. 5. sezon da diziye Bon Jovi dahil oluyor, Ally nin biyolojik kızı ortaya çıkıyor ama sonunda Ally aslında istedigi şeyin bir erkege duydugu aşk degil kızı oldugunu farkediyor. ( Evet beşinci sezonun özetini okudum: )

Yeniden seyretmek isteyenler için diziport ta ilk üç sezon var. (Güncellenerek devam ediyor diger bölümler.)

Video Robert Downey Jr severler için geliyor; I Want Love..

Bugün Mavi

2010-07-16T11:04:00.000+03:00

Bugün bu şarkıyı dinliyorum sürekli. Havanın rehaveti üstüme çöktü, yagmur yağsın, evet yağsın istiyorum, şöyle sağlam ıslanalım.

Şarkı sürekli kafamda. Gözlerim mobilyaları, duvarları geçip denize kayıyor, yagmurun kokusunu duyuyorum hem. Deniz bir yanda, yagmur bir yanda. Bilgisayarlar yok, duvarlar yok, deniz var, olsa olsa tembellik var. Belki biraz da damla sakızlı dondurma. Daha ne olsun, iyilik saglık.

Şarkı diyorum çok güzel bi dinlesene..

Pink Martini - Ninna Nanna

Oyuna Devam

2010-07-04T19:03:00.011+03:00

En kötüsü ertelemek biliyorsun.. Bir sürü şey akıp gidiyor.Günler aylar ve yıllar geçiyor. Kitaplar filmler şarkılar geçip gidiyor. Bazen fırsatlar, bazen de talihsizlikler. Geçen haftalarda macbook sahibi olmanın kıyısından döndüm (pişmanım galiba, mac aşkı bambaşka:) fiyat performans açısından fazlasıyla gereksiz benim için. Bu yüzden önümüzdeki maçlara bakıyoruz.

Bir kaç ay önce mp3 çalarım bozuldu o gün bugün müzikle -maalesef- baglantımı kopardım. Akşamları iş çıkışı kendime güzellik yapıp yolumu uzatma pahasına istiklal e gidiyorum. Hem biraz fotograf hem biraz beyoğlu havası için. Sokak müzisyenlerini çok seviyorum, istiklal bunun için şahane bir yer, yürüyorum dinliyorum, yürüyorum dinliyorum..

Hafta sonları herkesi kandırıp - işler, daha önceden yapılmış programlar var deyip - arkeoloji müzesinin bahçesinde kitap okuyorum. Yalnızlık alışkanlıktan çıkıp varlıgımı tamamlıyor sanırım.
Böylesi güzel, en azından bir süre için.
Geçen hafta siparişini verdigim kitaplar gecikmeyle de olsa nihayet geldi. Pessoa nın kitabına başlayacaktım ama kitaplar gecikince Nilüfer Göle nin Modern Mahremine başladım. Herkesin sürekli ve gereksiz yere konustugu şeyleri, memleket meselelerini, dogulu olmayı, kadın olmayı ve daha bir sürü şeyi bir akademisyenden hakkıyla yorumlanmış olarak okumak benim için ayrı bir kazanım olacak. Bakacagız ve görecegiz. Kitabin ilk çeyregindeyiz henüz, okuyalım...
Bu kitap bittikten sonra sırasıyla Erken Kaybendeler ve Huzursuzlugun Kitabı okunacak.

Geçen hafta Pera sineamsında Mavi Cennet i seyrettik ( Orjinal ismiyle Tengri - Blue Heavens ). Cengiz Aytmatov un Cemile sinden uyarlama, 2008 yapımı bir film. Kitabı okumadım bu yüzden filmle kıyaslama yapamıyorum, ama film ufak miktarda hayal kırıklıgı yarattı daha dogrusu her zamanki gibi bambaşka bir şey bekliyordum (selvi boylum al yazmalım gibi bir şey, o filmin bıraktıgı gibi bir tat..)
Yine de, yine de müzikler şahaneydi, oyuncular harikaydı, artıları eksilerinden daha fazlaydı. Güzeldi yani.

Yazmayı bir süredir erteliyorum ama yazacagım, yazacagım ki hayatımdaki güzel şeyler kaybolmasın, kayda geçsin. Garip bir şekilde ne kadar ihmal etsem de, bazen her şeyi silmek istesem de buraya yazmak beni mutlu ediyor, biraz daha çok yaz diyorum, daha çok dinle, daha çok oku..

Bir şarkıyla nihayetlensin artık bu mevzu/yazı. Yasmin Levy mayıs ayında İstanbul daydı, Aya İrini de bir konser verdi. Sesi kayıtlardan daha berrak, su gibi büyüleyici; görüntüsü fotograflarından daha da güzeldi. Konserde dinleyicilerine bakıp siz benim ailemsiniz demiş güzel insandır, candır, dinlemeye seyretmeye doyulamayandır, bunu saymadık bir daha gelsin, bize yeniden şarkılar söylesin (ki haziranın son haftası yine İstanbul daydı bu sefer maalesef onu canlı dinleyebilmek kısmet olmadı, bir dahaki konsere umarım...) Şarkıyı konserde kaydettik ve tekrar tekrar dinleyip mest olmaktayız.

Bir de dün bambaşka güzel bir haber aldık ama anlatılacaksa haberin sahibi anlatacak, ama evet süper :)

Böyle işte.

Adio Kerida - Yasmin Levy

Temenni

2010-06-26T12:40:00.000+03:00

ben bugün çok

sessizlik

evet.

susuyorum.

stop.

Gündogarken-Temenni

Öyle Bir Şey

2010-06-20T00:00:00.015+03:00

Sanırım temmuz ortasına kadar düzenli yazamayacagım, zaten yazamıyorum da..

Bir tarafta yaz geldi, kuşlar, çiçekler polenler.. Bir tarafta gerçek dünya.. Televizyon-haber seyretmeyi yasakladım kendime..

Mebuse Tekay - Batı Doğu'dan Başlar ı okuyorum, bitmek üzere. Çok ama çok güzel bir kitap, sadece gezi kitabı da degil, başka şeyleri de anlatıyor, bilmiyorum ki sanırım kitabı okurken ben de Hindistan a,
Nepal e, İran a, Pakistan a gittim.. Ama en sevdigim bölümler Mebuse Tekay ın yolculugun kendisine kattıklarını/kazandırdıklarını anlatması oldu. Sırada bir Pessoa kitabı var, Huzursuzluğun Kitabı .

Kampuste Çıplak Ayaklar ı seyrettim, başyapıt olmasa da sevdim sanırım. Sevmedigim yerler de oldu ama, bir ilk film için iyiydi. Daha bir sürü şey de seyrettim ama onlar da sonra yazılacak.

Böyle işte. Benim için güzel müzikler dinle, deniz kenarında bir bankta kitap oku. Eski arkadaşları, istersen eski aşkları düşün. Biraz dinlen biraz huzur bul, biraz dünyadan sıyrıl.

Kime Göre Neye Göre

2010-06-09T11:07:00.002+03:00

Sevgili Arzu "Tatlı Blog" ödülünü paylaşmış benimle, hatta bir hayli vakit de geçti üstünden. (Artık biliyorsunuz tembel ama sevimli bi insanım ben idare et okuyucu :) Başlıga bakıp ödülü haketmedigimi düşünmeyin bu ödülü bugüne kadar yedigim tüm tatlılar (inan ki çoklar) çikolatalar, pastalar kurabiyeler dondurmalar adına alıyorum. Hayır obez degilim bu arada.

Şimdi bu ödülün kuralları falan var on kişiye vermek gerekiyor ama hepimizin olsun öyle isim verip teşhir etmeyelim kimseyi. Hepimiz tatlıyız, hepimiz şahaneyiz :)

Bu vesile ile Arzu ya tekrar teşekkür edip bu yazıyı nihayetlendiriyorum.

Esen kalın efendim.

Günlerin Getirdiği

2010-06-08T00:20:00.007+03:00

..

"apartmanın girişindeki lambayı sen mi kırdın bülent?"
"hangisini?"
"otomatik yanan, sensorlu lamba."
"hayır."
"komşu görmüş, yalan söyleme. süpürge sapıyla kırmışsın dün gece."
önüme baktım.
"neden kırdın?"
cevap yok.
"hasta mısın evladım? söyle bana, neyin var, neden kırdın lambayı, yapma böyle..."
"kırdımsa kırdım, ne olacak! çok mu değerliymiş?"
"lamba senden değerli mi evladım, lambanın amına koyayım, lamba kim? yöneticiye de dedim. lambanızı sikeyim, kaç paraysa veririz. sen değerlisin benim için."
"beni görünce yanmıyordu baba."
"nasıl ya?"
"görmezden geliyordu, yanmıyordu. kaç sefer yok saydı beni."
"e beni görünce de yanmıyordu bazen, böyle el sallayacaksın havaya doğru, o zaman yanıyor."
"hadi ya! sahiden mi?"
"evet. ucuzundan takmışlar. bizimle bir alakası yok."
babama sarıldım, yıllar sonra.

Emrah Serbes - Erken Kaybedenler

Anlatacak çok şey birikti, kafamı dosyalardan kaldırıp anlatamıyorum. Sustukça susuyorum. Çalışmak insan haklarına aykırı olmalı, üç kuruş için ömrümüzü tüketip duruyorlar, yoruldum bu lanet döngüden.
Yukardaki satırları şans eseri okudum, okudum ve bir süre kaldım öylece. Emrah Serbes in kitapları okunacaklar listesine en üstten girdi bile.

Memleketteki hadiseler, ölen insanlar, olaylara verdigimiz tepkiler.. Daha ne kadar çok parçalanabiliriz diyorum ama kırılmaya devam ediyoruz. İnsanlar ölüyor bazı aklı evvellerse hitler e -tarihin gördügü en büyük katillerden birine- rahmet okuyor, böyle olmamalı diyorum ama oluyor.

Kalbimizin üstünde tuttugumuz bir şair çıkıp hiç ona yakıştıramadıgım bir tepki gösteriyor/şiir yazıyor. Bu kadarı fazla, bu kadarı olmamalı diyorum, kızıyorum ama sonra yazdıgım satırları sildirtiyor bana, utandım diyor yeni yazısında. Evet utanmak bazen en dogrusu.

Yüzümü pencereye ordan da göğe çeviriyorum, yarın diyorum yarın gelecek ve bize umut verecek, yürüdügümüz yolların bir anlamı olacak.

Mutluluğun Fotoğrafı

2010-06-07T23:03:00.001+03:00

Budur!

Her Şey Yeniden Başlıyor İşte

2010-06-06T20:28:00.005+03:00

.

HAD GADIA
.
.
Değiştin mi hiç?
Değiştim ben bu sene.
Ve her gece,
Her bir gece.
Sadece dört soru sormuştum sana
Ama bu gece
Başka bir soru düşündüm:
Zalimin mazlum ile,
Celladın kurban ile
Dönüp durduğu
Bu dehşet çemberi
Bunca delilik ne kadar daha sürecek böyle?
Bu yıl, benim değişen.
Eskiden uysal bir kuzuydum,
Sonra bir kaplan oldum
Ve vahşi bir kurt.
Güvercindim önceden, bir ceylandım.
Bugünse bilmiyorum ne olduğumu.
Babamız almıştı onu bize
Sadece iki paraya
Kuzucuk! Ah kuzucuk!
Ve her şey yeniden başlıyor işte.

.

2010-05-31T14:59:00.005+03:00

.

Hepimiz haberleri seyrediyoruz, durumdan haberdarız. Gazze ye insani yardım götüren gemilerde ölen ve yaralananların sayısı hala belli degil. İnsanlar akın akın Taksim e yürüyor burda. En son Tkp liler slogan atıp Taksim e yürüyorlardı. Söylenecek çok şey var elbette ama ölen insalar varken kelimeler anlamsız geliyor artık.
Sanırım şimdi hatırlama vakti hepimiz aynı gemideyiz. Uluslararası sularda saldırıya ugrayan bu insanların amacı taşıdıkları insani yardım malzemelerini Gazzelilere ulaştırmaktı.

Bilmiyorum ki ne demeli.. Dünya bir kere de şaşırt bizi, iyi şeyler olsun..

" The End " - Lostzedeler İçin Yardım Ve Destek Hattı

2010-05-24T22:45:00.009+03:00

Lost mu dediniz, final mi dediniz? Dostum final bölümlerini seyrettim ve inan kahkahalara boguldum. Hayır nerden başlasam neye giydirsem bilemiyorum. Aslında çok çok şaşırmadım çünkü pek çok gizemin anlatılmayacagı belliydi. Ben en azından adanın gücünün nereden geldigini merak ediyordum, bir tek bunu anlatsalar bana kafi gelecekti ama nerde. Final bölümünü seyretmeyenler varsa, aşagıdaki satırları okumasalar daha iyi olur :)

Öncelikle söylemek isterim ki Hurley canımsın, tabii ki koruyucu sen olmalıydın. Jack için ne demeliyim bilemiyorum, boşlukta yaşayan bir adamcagızdı hani öldü diye üzülemedim. Desmond ışıgın kaynagına inip tıpayı kaldırdıgı anda jack ve flocke (içine kara duman kaçmış john locke) güçlerini/ölümsüzlüklerini kaybettiler. Bu durumda lostilerimiz birlik olup flocke u öldürdüler, Jack de adayı eski haline döndürebilmek için kendini feda etti kaynaga inip tıpayı tekrar yerleştirdi, kuvvetle muhtemel magaradan çıktıktan sonra öldü. Uçaktakiler (Kate, Sawyer, Miles, Lapidus, Richard) adadan kurtulup gerçek dünyaya döndüler. Alternatif gelecek diye izledigimiz bölümler de arafmış. Adamlar cennete gitmeden buluşup anılarını tazelediler. Ne olursa olsun en saçma kısım buydu. Kilise ama öyle bildiginiz kilise degil jack ve babasının yalnız konustugu bölümde arkalarındaki pencere çok komikti bence. Müslüman ay yıldızı, yahudi üçgeni, hristiyan haçı, ying-yang simgesi, tekerlege benzeyen bir simge ve ne oldugunu anlamadıgım başka bir simge daha vardı. Sürekli her şeyin bilimsel bir açıklaması oldugunu söyleyip olayı tanrıya, aşka/sevgiye baglamaları çok ucuz bir numaraydı.

Altı sezon lost seyrettim final bölümünden anladıgım, tek hakikat aşkmış sevgiymiş gerisi de yalanmış.
(Herkesin geçmişi eski sevgilisine dokunarak hatırlaması çok kötüydü/ fenaydı. Bizim lostumuz böyle sonlanmamalıydı, böyle olmamalıydı dostum :)

Neyse gayet ortalama bir finaldi, çok çok kötü degildi ama izleyicisini tamamen tatmin etmedi bence.

Hepimize geçmiş olsun.

Rüyada Lost Görmek

2010-05-21T13:42:00.004+03:00

Rüyada lost görmek ilginç olabilir ama finale yaklastıgımız şu günlerde hatta saatlerde lostun finalini rüyada görmek çok ilginç degil, en azından benim için degil. Haftalardır lost teorilerini okumaktan beynim sulandı. Öyle ki rüyamda bile lost u düşünüyorum.

Rüyaya dönersek (hiç spoiler durumu yok bence , ama olabilir de tabi bilemedim:) Jack Jacop tan aldıgı görevi başaramıyor, ışıgı canavarımızdan koruyamıyor bu yüzden desmond adayı patlatıyor. Bununla -patlamayla yani- lostilerimiz alternatif gerçeklige (zihnen) geçiş yapıyorlar. Canavarımızda ölüp huzura kavuşuyor. 6. sezonun başında adanın sular altında kalması olayı Desmond biraderimizin işi oluyor bu durumda. Kimbilir belki de tutar, ben de zaten tahmin etmiştim derim. Neyse az kaldı finale.

Bakalım bakalım neler olacak.

Teşekkür & Teşekkür

2010-05-17T21:31:00.006+03:00

Paradise Lost

2010-05-17T21:20:00.007+03:00

" Halbuki korkulacak hiç bir şey yoktu ortalıkta, her şey naylondandı o kadar "

Turgut Uyar-Geyikli Gece

Sevgili dostum, sürekli aynı cümleyi tekrarlıyorum ' hayat ne tuhaf '.

Hıdırellez geçti, dogum günüm geçti. Oturup düşündüm gelen geçen şeyleri. Degişen, bizi terkeden, degişip terkettigimiz şeyleri. Kelimeler kurşun gibi beynimi delse de, böyle işte zaman geçiyor ve biz degişiyoruz. Sabahlara kadar bizi uyutmayan şeyler, umrumuzda olmuyor bir süre sonra. Artık şiirler uyandırmıyor bizi, gözlerimizi kapatıp uykuya teslim olmadan önce son cümlelerimiz mısralar olmuyor, hayaller olmuyor.

Sanki günler yontup yontup ufaltıyor bizi.. Vazgeçiyorum ve en sevdigim şey vazgeçmek oluyor.

Biliyorsun, ne kadar terkedersek terkedelim en çok kendimizi eksiltiyoruz.

Sukunetle ellerimi kaldırıp teslim oluyorum.

Ben sana bakamasam da, sen iyi bak kendine.

.

Missed Me

2010-05-05T14:03:00.001+03:00

"missed me missed me now you've got to kiss me"

The Dresden Dolls - Missed Me.

Kitaplar Kitaplar Vesaire..

2010-05-03T22:35:00.020+03:00

.

1. Anne, Baba ve Diğer Ölümcül Şeyler -Yalçın Tosun:

Geçen ayki okuma kitabımız Heidi nin seçimi bir öykü kitabıydı.
H. nin rahatsızlıgının devam etmesi yüzünden zorunlu bir ara verdik.
Kitap toplamda 16 kısa öyküden oluşuyor. Oldukça kasvetli, depresif bir kitaptı. Aslında tam da can damarınızdan vuruyor. Bazı satırlar var ki, allahım benim kafamın içinden geçen cümleleri bu adam nasıl yazabilir/yazabilmiş demekten kendimi alamadım. Öyküler genel olarak oldukça sert ama aynı oranda naif. Aslında bazı yerlerde o kadar etkilendim ki okumakla iyi mi yaptım kötü yaptım karar veremedim. Altı çizili satırlara gelirsek;

'' Belkilerimin henüz keşkeleşmedigi on yedi yaşım '' (s.24)

'' Susuyoruz uzun uzun. Tanrım ne güzel şeydir susmak karşılıklı. '' (s.62)

'' Kimseye kendine bile tüm hayatını anlatmamalı insan. Çünkü bu kötülügü hiç kimse haketmiyor. '' (s.78)

'' Ve yeniden inanıyorum ki bazen hiçbir şey güzel geçmiş bir çocukluk kadar acı vermiyor.'' (s.81)

Oldukça saglam bir kitap ama söyledigim gibi rahatsız edici, kalp agrıtıcı, bunları göze alıp okuyan fanilerin pişman olacagını sanmıyorum.

2.Suskunlar - İhsan Oktay Anar:

Bu kitabı çok çok sevdim. İhsan Oktay Anar ın iki kitabını daha okumustum; Puslu Kıtalar Atlası ve Amat. Digerlerinde bu kitapta buldugum tat yoktu. Kitabı F. insanından ödünç alıp okudugum için altı çizilmiş satırlardan örnek veremiyorum. Ama başlangıç ve bitiş cümleleri bile yeterli;

'' Kulak eğer gerçeği anlarsa gözdür. '' Hz. Mevlana

'' Belki de susmak, gerçeği anlatmanın tek yoluydu.''

Eflatun la beraber yıllardır kulagından eksilmeyen musikiyi bulmak için siz de sokak sokak geziyor, Davut la beraber aşık olup hem sevdigini kurtarmaya çalışıp hem de kardeşini korumasına, bu ugurda eşsiz musikiyi tamamlamaya çalışmasına şahit oluyorsunuz. Asım'ın hayaletindan korkup, aynı zamanda ona acıyorsunuz. Muhteşem Neyzen Bâtın'ın neyinden bir nefes olsun dinleyebilmek, Zâhir in peşine takılmak, onu dinlemek istiyorsunuz.

Her şey bir yana bu kitapta müzigi duymak mümkün hem de sagır eden bir sessizlikte. Okumak gerek.. Büyüleyici..

3. Beynine Bir Kez Hava Degmeye Görsün -
Dr Frank Vertosick Jr. :

Bu kitapta yıllardır kafamın bir köşesinde bunu muhakak okumalı diye dururdu. Uzun zamandır okunmak için sıra bekliyordu. Kitap bir beyin cerrahının uzmanlık egitiminden geçip gerçek bir cerrah olma yolundaki anılarını anlatıyor. Genel olarak güzel bir kitaptı. Bir doktorun gözünden hastaları, ameliyatları, doktorlugun verdigi aşırı güveni görüyoruz, hatta doktorumuz bize nasıl bir ameliyat psikopatına dönüştügünü anlatıyor. (Burda kastettigi şey hastalarla duygusal bag kurmadan onları ameliyat/tedavi etmek, olumsuz sonuçlar karşısında bile hiç bir şey olmamış gibi maça ya da yemege gidebilmek.)
Altı çizili satırlardan bir kaç örnek;

'' Bir ameliyat, yalnız başkası yapıyorsa küçüktür. Eger sen yapıyorsan büyük bir ameliyattır. Bunu sakın unutma! '' (s.11)

'' Herkes duşun altındayken şarkı söyleyebilir ama kaç kişi seyirci önünde şarkı söyleyebilir, ha? Baskı altında olmak dünyanın farkını yaratır bunu bil! '' (s.60)

'' İnsanların yalnız yanıtları, dogru ve duyarlı yanıtları görmek istedigi gerçek dünyaya hoşgeldiniz. Eger köprü çökerse ve kırk kişi ölürse, mühendislerin çözümü dogru kurguladıklarına kim bakar ? Yaşamda yarı yarıya haklı olmanın bir degeri yoktur. Herhangi bir önemli şeyi başarmak istiyorsanız, tam tamına dogru olmak zorundasınız ve olmadıgınız takdirde bunun sonuçlarına katlanmaya razı olmalısınız.''(s.78-79)

" Travma odası diyafonu çaldı. Başvuru masasındaki memurun sesi duyuldu: "Hastanın anne ve babası ziyaretçi salonunda". Ben kendi gecemin ne kadar kötü olduğunu düşünüyordum, oysa bu ailenin gecesi benimkinden çok daha kötüydü. Benim için o bir hasta olduğu kadar, bürokratik bir sıkıntı kaynağıydı. Onlar için o, ilk adım, ilk sözcük, ilk bisiklet, ilk erkek arkadaşla randevu idi. Yaşamlarının onlarca yılını ona vermişlerdi, doğumgünü partileri, yaz tatilleri, okul müsamereleri ve mezuniyet görüntüleriyle bezenmiş bir sevgi mozaiğiydi o. Şimdi ise sevgili mozaik, acil servisimizin masasında parça parça oluyordu. Bebekken havaya atıp tutarak sevdikleri o çocuk, şimdi ona on boyutundaki gazlı süngerlerin üzerine beynini akıtıp duruyordu. Bill ve ben onlarla konuşmak için dışarı çıktık. Tıp mesleğinin en çirkin yüzü buydu işte. " (s.100)

'' Doktorlar hastalarının 'ölecek miyim?' şeklindeki sorularını pek ciddiye almazlar ama bir hasta 'ölüyorum!' diye bagırdıgında bunun gerçekleşecek bir kehanet oldugunu bilirler.'' (s.104)

'' Topun sonuçta nereye varacagı, başlangıçta onu nereye koydugumuza baglıdır. '' (s.270)

Şimdi okudugum kitapsa, Sırça Fanus - Sylvia Plath. Kitap beni biraz şaşırttı, daha zor bir kitap bekliyordum.

Böyleyken böyle.

Assos - Behramkale Notları

2010-04-28T23:04:00.004+03:00

.

Dostum oradaydık ve şahaneydi. 23 Nisan tatilini fırsat bilip kendimize bir güzellik yaptık. Benim çok ta merak etmedigim ama bir arkadaşın anlata anlata bitiremedigi sonunda benimde etkisi altına girdigim bir yer oldu Assos.

Başlangıçta plan turla gitmek, Assos Ayvalık Cunda Adası, Bozcaada dolaşmaktı. Biz karar vermekte (özellikle ben) zorlanınca oeh diyerek kendimiz gittik. Sırt çantalarımıza bir takım pijama alıp özgür kız havalarına büründük. Benim aklım biraz Cunda adasında kaldı, oraya gitmemeyi seçtik çünkü gitseydik vaktimiz yollarda heba olacaktı gittigimizden gördügümüzden bir şey anlamayacaktık. Cunda aklımızın bir köşesinde duruyor ama.

Assos ta küçük bir pansiyonda kaldık.Oranın yerlisi bir ailenin işlettigi bir yer, ordaki tüm evler gibi taş evlerdendi. Herkes inanılmaz güleryüzlü, mutluydu. (Yaşadıgımız şehirdekilerin aksine.)

Sakızlı kahve muhtesemdi hani fırsat olsa saat başı kahve içecektim. Bir de Assos un meşhur dondurması (damla sakızlı dondurma) vardı onu da ihmal etmedik, hatta ben biraz abartmış olabilirim :) Sahil ve deniz inanılmaz güzeldi su o kadar berraktı ki.. Tek sorun ulaşımdı, illa bir sorun yazmak gerekirse. Minübüsler yaz sezonu öncesi saat 4 ten sonra işlemiyor. Arabayla gelmediyseniz tek ulaşım minübüs ya da taksiler. Taksi zaten köyün içinde yok, ya eski limandan çagrılıyor ya da yakın yerleşimlerden.
Göremedigimiz pek çok yer varmış, sokak ağzı mesela orayı da görmek gerekirmiş, insallah bir dahakine ..

Bu arada fotograf notlarını da güncelledik, bakınız da bakınız.

Son Festival Filmleri: Min Dit - Yeohaengja (A Brand New Life)

2010-04-21T22:32:00.006+03:00

.

Festival bitti, ödüller dagıtıldı ben hala seyrettigim filmleri yazmadım.

Min Dit i geçen çarşamba yönetmen ve oyuncuların katılımıyla Atlas'ta seyrettik, anne babası jitem tarafından öldürülen, hayatta kalan tek akrabaları teyzeleri de ortadan kaybalonca 2 küçük çocuğun yaşadıklarını anlatıyor. Film hem memleketin dogusunda geçip, hem de kürtçe olunca olumlu olumsuz pek çok eleştiri, ödül aldı. Bu topraklarda dogup büyüyüp -resmi ögretiyle büyüyüp- tarafsız yaklaşmak zor. Ama bir de sinema salonunda iki orta yaşlı hanımefendinin şu konuşması da şaşkınlıklara sürükledi beni;
" film kürtçeymiş hımm iyi o zaman bak biz de iki saat öteki oluruz ". Öteki olmak öyle rahat koltugunda film seyretmekle olmuyor güzel ablalarım, hassasiyet bu kadar olunca her şey aynı kalıyor çözümsüzlük devam ediyor.
İran filmlerine çok benzettim ben, insan hikayeleri sarıp sarmalıyor sizi. Çocuklar gerçekten çok iyiydiler, zaten abla rolundaki küçük kız (istanbul film festivalinde) en iyi kadın oyucu ödülünü aldı. Filmle ilgili pek çok olumsuz eleştiri var, bütün kötü karakterlerin türkçe konuşması mesela, ya da kürdistan şarkısı..

Konuşmak gerek, anlatmak gerek en önemlisi dinlemek gerek. Bu bakımdan önemli bir film oldugunu düşünüyorum.

Festival gösteriminden iki gün önce hayatını kaybeden filmin senaristlerden -Evrim Alataş ın- sözleriyle bitiriyorum :

" Filmde anne babası JİTEM tarafından öldürülen ve yalnız kalan, sokaklara düşüp kendi intikamını alan, şiddet ortamında şekillenip, en nihayetinde yolu İstanbul’daki hırsızlık çeteleriyle buluşan iki çocuk... Demem o ki çözülmüş bir “mutlu son” yok." (Yazının tamamı için bakınız: Taraf )

....

Son festival filmim, içinden çocuk geçen hatta çocukların varettigi bir filmdi; Yeohaengja (A Brand New Life) Türkçe ismiyle "Yepyeni Bir Hayat". Fransa Güney Kore ortak yapımı, yönetmeni ise bir fransız. Yönetmen de filmde anlatıldıgı gibi küçük yaşta evlatlık verilip Fransaya gönderilmiş, belki bu kadar etkileyici olmasının sebebi gerçek hayatla baglantılı olmasıdır.

Babası tarafından yetimhaneye bırakılan küçük bir kızı anlatıyor film. Önce kabullenmek istemiyor, kimseyle konusmuyor ama işte hayat devam ediyor. Küçücük bir çocuk olsan da gelinen nokta bu. Filmin sonlarına dogru küçük kızın intihar etmeye çalıştıgı sahne, kendine mezar kazması.. Her şeye ragmen uyum saglayıp evlatlık verilmeyi kabul etmesi, ama yine de havaalanında yeni hayatına adım atarken bile babasıyla beraber bisiklete bindigi anları düşünmesi, etkilenmemek mümkün degildi.

Festival benim için, genel olarak filmlerden çok şaşkınlıklarımı açıga çıkarmasıyla tavan yaptı, yanlış sinemaya gittim, biletleri evde unuttum, geç kaldım, ama yine de bütün filmleri (5 filmde başardım bunları:) seyrettim.
Seyrettiklerim arasında en çok Mother ı begendim. Bu sene genelde iyi filmler seçmişim, aferin bana:)

Bir festival maceramızı daha bitirdik, bir sonraki maceramızda görüşmek dilegi ile.

Korkoro / Liberte

2010-04-14T22:42:00.024+03:00

Festivale kaldıgımız yerden yani Korkoro ile devam ediyoruz. Pazartesi gösteriminde Sinepop sineması, bu film için dolup taşmıştır. Zatım satışa çıktıgı ilk gün biletini almış olsa da o kadar talep varmış ki en ön sıradan bilet bulduk.

Festival programında yönetmenin katılımıyla izlenecek yazısını okuyunca feci sevinmiştik ama mümkün olmadı. Gönül Tony Gatlif ile beraber seyretmek isterdi maalesef Gatlif agbimiz işlerinin yogunlugu nedeniyle bizi bu zevkten mahrum bıraktı.

Konusuna gelirsek, -eser miktarda spoiler içermektedir- Theodore, Fransa nın küçük bir köyünde hem veteriner hem belediye başkanıdır. Bayan Lundi ise köyün ögretmenidır, görünürde böyle olsa da işgalcilerin istemedigi şeyler yapmaktadır. Küçük Claude kimsesi olmadıgı için göçebe çingenelerin peşine takılmış, yemeklerini çalıp onları takip ederken, sonunda yakalanır ve veterinere teslim edilir, onunla beraber yaşamaya, okula gitmeye başlar. Buraya kadar her şey güzel olsa da çingeneler de digerleri de bir şeylerin kötüye gittigini farkeder, sonrasında çingenelerin göç etmesi yasaklanıyor ve toprak sahibi olmayan çingeneler toplama kamplarına götürülüyor.

Müzikler şahaneydi, küçük Claude çok tatlıydı. En ön sıradan seyretmiş olsak ta filmi sevdik, hatta önerdik.

Bir sonraki filmde görüşmek dilegi ile.

Detaylı bilgi için bakınız da bakınız.

Keyfe Keder

2010-04-11T22:10:00.006+03:00

.

Haftasonu pek keyfimiz yoktu. Biz de kendi kendimizi keyiflendirmeye çalıştık. Aldık elimize fotograf makinamızı Sultanahmet e gittik. Bol bol lale fotografı çektik. Arkeoloji müzesinin önünde kendimiz gibi tembel kedilerle konuştuk, sırnaştık, fotograflarını çektik. Arkeoloji müzesinin bahçesini özledigimizi farkettik. Neyse diyerek yolumuza devam ettik. Gülhane'ye ugrasak mı dedikse de hayır Hayyam a gidip objektif baktık. İstedigimiz objektif haftaya gelecekmiş, bugün alınacak diye çok heyecanlamıstık ama olsun saglık olsun dedik. Tramvayımıza binip evimize döndük. Fotograf Notlarını bile güncellidik. Aynaya bakıp gülümsedik. Mutluymuş gibi yaptık.

David Helfgott: Aya İrini Konseri

2010-04-08T22:35:00.010+03:00

"Pavarotti futbol fanatiklerine operayı sevdirdi, David de hayatı boyunca hiç klasik müzik konserine gitmeyecek olan insanlara piyanoyu ve klasik müzigi sevdiriyor. Gerçekten de 12 yıl akıl hastanesinde yattıktan sonra hayata karışan bir adamın müziğini hemen hemen herkes merak ediyor.

(The Guardian)

Fazla söze ne hacet.. Oradaydık ve müzikten/dinlemekten mest olduk. Hem Aya İrini de olmak hem de David i İstanbul senfoniyle dinlemek şahaneydi.

Hayatta edindigim en güzel anılardan biri oldu David i canlı dinleyebilmek. Çalarken sürekli mırıl mırıldandı. Klasik müzigin o ciddi havasına karşı kırmızı bir kıyafeti vardı sürekli gülümseyip baş parmagı havada seyirciyi selamlıyordu. Rahmaninov 3 ü canlı dinlemek anlatılmaz bir şey. Çok mesudum blog .

Zihin şahane bir kayıt aleti, arada bir -gözlerimi kapatıp- başa sarıp tekrar tekrar dinliyorum :)

Tanrım bu kıyak için teşekkürler..

Bir Ki Üç

2010-04-06T19:40:00.002+03:00

.

Dostum acaip heyecanlıyım, midemde uçuşan kelebeklere hakim olamıyorum.

Al sana bir ip ucu.

San Qiang Pai An Jing Qi / A Woman, A Gun And A Noodle Shop

2010-04-04T22:01:00.003+03:00

Türkçe adıyla; 'Kadın, Silah ve Erişte' Zhang Yimou nun son filmi. Mümkün mertebe takip etmeye çalıştıgım bir yönetmen Zhang Yimou. Daha önceden seyretme şerefine eriştigim filmleri: Mutlu Zamanlar (Happy Time), Kırmızı Fenerler (Raise the Red Lantern), Hero, Parlayan Hançerler (House of Flying Daggers) .. Hepsi de birbirinden oldukça farklı filmlerdi. Ortak noktaları ise etkileyici görsellikleri. Görüntünün bir şiiri ya da müzigi varsa bu adam kesinlikle bunu yapıyor.

Bu sefer bir kere de dogru sinema salonuna gitmeyi başararak seyrettim filmi. (-Nişantaşı City's- alışveriş merkezlerini sevmesek te inanılmaz rahat salonları var.) Film, Coen biraderler in Blood Simple uyarlaması. Coen kardeşler ve Zhang Yimou nun isimleri bile film için yeterince saglam bir referans. Rengarek, görselligi yüksek bir film (kıyafetlerin renginden, mekan seçimine kadar).

Kocasının kendisine yaptıgı eziyetlerden kurtulmak isteyen kadın kendine bir silah satın alır. Bu arada yanlarında çalışan başka bir adamla ilişkisi vardır. Koca bunu ögrenince karısı ve karısının sevgilisini öldürtmek için bir polisle anlaşır. Kimsenin kendisinden şüphelenmemesi için kendisini yolculuga çıkmış gibi gösterip, intikam için bekler. Ama olaylar hiç te onun bekledigi gibi gelişmez.

Erişte yaptıkları sahne, polisin kasayı açmaya çalıştıgı sırada sürekli odaya birilerinin gelmesi yüzünden bunu sonlandıramaması, tekrar tekrar odaya gelmesi ölünün kaybolması herkesin birbirinden habersiz acaip şeyler yapması, ödlek sevgiliye, bu kadar korkmasına rağmen sevgilisini kurtarmaya çalışması begendigim bölümlerdi..

Festivale ikinci filmimize de hasta olarak devam ettik.

Depresan Nişantaşı City's den bildirdi. Bir sonraki maceramızda görüşmek dilegi ile.

Madeo / Mother

2010-04-03T23:36:00.003+03:00

Malumunuz üzere İstanbul film festivali start verdi. Ben de bu seneki ilk festival filmimi bugün (biraz yetişme telaşı ile koşturarak ta olsa) seyrettim. Mother, katıldıgı festivallerden ödüllerle dönen 2009 yapımı bir Güney Kore filmi. Engelli oglunun cinayet suçuyla hapse atılmasından sonra onun masumiyetini ispatlamak için mücadele veren bir anneyi anlatıyor film. Ogul masum yüzlü, karıncayı bile incitemeyecek bir çocuk, hal böyle olunca kimse onun katil olduguna inanmıyor ama polisler davayı kısa yoldan kapatmak için Do-joon a itiraf belgesi imzalattırıyor.Ama annesi kimse yanında olmasa da dedektif gibi iz sürmeye, oglunun masumiyetini ispatlamaya çalışıyor. Önce cinayetin işlendigi gün buluşmaya gittigi arkadaşından şüpheleniyor, gizlice evine giriyor, delil arıyor. Ama onun katil olmadıgı anlaşılıyor ve asıl katili bulmak için o da yardım ediyor. Filmin sonunda olaylar ilerleyip tanıklara ulaşıldıkça anne cinayeti çözüyor. Konu oldukça klişe olsa da film şaşırtmayı başarıyor. Sonu ise ayrı bir şaşkınlık. Naif, akıcı oldukça farklı bir filmdi. Buruk bir gülümseyle salondan ayrıldım.

Seyretmek gerek.

O degil de film Sinepop ta sanıp önce oraya gittim. Biletleri kontrol eden görevli filmin Yeni Rüya da oldugunu söyleyince o dakika tutuştum, filmin başlamasına iki dakikla vardı. Koşarak Yeni Rüyaya gittim neyse ki filme yetiştim ama nasıl bir ruh halindeysem allah allah Sinepop un böyle salonu var mıydı diyerek seyrettim filmi :) Sonlara dogru Yeni Rüya da oldugumu farkettim. Filmden almış oldugum az gülümseme çok burukluk bonus olarak tamamen yorgunluk kaynaklı baş agrısıyla evin yolunu tuttum.

Önümüzdeki filmlerde görüşmek dilegi ile.

Depresan Yeni Rüya sinemasından bildirdi. Esen kalın.

Bugün Bahar

2010-04-02T00:03:00.024+03:00

.

Bahar gelince içimde çoşan beni durdurmak zor. Hayat yine kötü, hayallerimiz yine eksik kalıyor, yine üzüyoruz birilerini, yine üzülüyoruz. Ama işte bahar geliyor, umutlarımızın ucundan tutuyor. Derin nefesler alıp, dogum günümü bekliyorum, hıdırellez için geriye sayıyorum. Her şey biraz tekrar, her şey biraz aynı.

On yıldan daha çok yaşamak istemiyorum, mavi bir ortanca görüyorum gelecegimde, biraz kızgınlık daha çok umut. Gerçeklerden çok hayaller görüyorum. Karar veremiyorum iyi mi kötü mü bu.

Pencereyi açıyorum, bugün nisan.

Bugün bahar. Bahar bahar bahar bahar bahar bahar bahar bahar bahar bahar bahar bahar bahar baharbahar bahar bahar bahar baharbahar bahar bahar bahar baharbahar bahar bahar bahar baharbahar bahar bahar bahar baharbahar bahar bahar bahar bahar.

Bugün bahar dostum.

Kalbim onun adını söylüyor, ben susuyorum.

Suskunluk sen ne güzelsin.

Je Crois Entendre Encore - Orchestra Of The Royal Opera House

Kahvaltı Aşkına / Cumbalı Hotel

2010-04-01T16:18:00.014+03:00

.

Selam blog naber nasılsın, beni sorarsan tatil moduna girdim, haftasonuna yaklaşırken geçen haftanın özlemini çekiyorum. Pazar günü arkadaşlarla sürekli ertelenen kahvaltımızı yaptık. Saatler ileri mi geri mi alındı, kaçta buluşacaktık temalı telefon trafigiyle başladık güne, sabah sabah komik hadiseler oldu. Ben, benden beklenmeyecek düzeyde her şeyi dogru anlamış, dogru saatte hazırlanmıştım, ama arkadaşlar:) maalesef.. Osmanbey de yeni açılmış bir butik otel e gittik. Kahvaltımızı yaptık, personelle kaynaştık (mutfaga bile girdik, ahçıyla tanıştık, bize kendi yetiştirdigi baharatlarını gösterdi, fotografları yazının sonunda) odaları gezdik. Süperdi. Ben deli gibi aa ne hoş bununda fotografını çekeyim yok yok bunu da diyerek delirmiştim. Aç karna çektiklerim biraz titrek çıkmış ama hoş gördüm kendimi o kadar olur ama :) Kahvaltı şahaneydi, benim gibi peynir aşıgı bir insan için çeşit çeşit muhteşem peynirler vardı. Omletin fotografını çekmeyi unutmusum, galiba açlıktan gözüm dönmüş o ara :)
Otel in hem güzel hem de kullanışlı odaları vardı, evden sıkılınca bir iki gün kalınabilir, şaka şaka :) şehir dışından gelen misafirler için hem merkezi hem de konforlu bir yer. Broşürlerini alıp uzun kahvaltımızı nihayetlendirdik.
Hatırlamak güzeldi, önümüzdeki maçlara, kahvaltılara bakacagız artık, yatcaz kalkcaz sonraki gün tatil ne de olsa. Esen kalın efendim..

Detaylı bilgi için bakınız da bakınız: Cumbalı Hotel

Sükût

2010-04-01T10:31:00.003+03:00

" Belki de susmak, gerçeği anlatmanın tek yoluydu."

(İhsan Oktay Anar)

Ólafur Arnalds - Ljósið

Hesher

2010-03-29T23:31:00.007+03:00

.

İstanbul Animasyon Festivali ne bakınırken bu film çıktı karşıma. Başrollerde Natalie Portman ve Joseph Gordon-Levitt var. Film 13 yaşında annesini trajik bir şekilde kaybeden bir cocuğun hikayesini anlatılıyor(muş, aramaya üşendim, sinemalar.com un yalancısıyım). Kahramanımız herkesten ve her şeyden nefret eden uzun saçlı, pasaklı sürekli sigara içen bir yalnız adam. Konu ilgi çekici, ne zaman seyredebiliriz bilinmez ama merakla bekliyoruz efendim.
İmdb sayfası için buraya, filmin resmi sitesi için buraya bakıyoruz. (Giriş sayfası muhteşem yalnız, demedi demeyin :) Joseph Gordon-Levitt i bebe sanıyordum ben. Meger yaşıtımızmış kendisi :) bu vesile ile de ögrenmiş olduk.

Asıl konumuz görseller aslında, bakınız da bakınız daha çok merak ediniz efendim.

Bonus olarak ta bu var:

Üçleme

2010-03-29T15:26:00.010+03:00

.

Arzu ev yapımı sıfır kilometre bir mim ile sobeledi beni, yazdım yazacagım diye diye bugün oldu.

Evet, üçlemeler için buradan buyrun:

* Çalar saat-çay-kahve : Sabah sabah Seda Sayan modunda uyanma üçlemesi, kutsal döngümüz.

* İstanbul-Beyrut-Barcelona: Yaşamak istedigimiz şehirler.

* Deniz-Salacak-yürüyüş: En sevdiklerim listesinde ilk üçte.

* Hafta sonu-plan yapmak-üşenmek: Evet artık tanıdınız içinizdeki tembel benim :)

* P-t-t : Pijama-terlik-televizyon. Hayallerimizin üçlemesi, hastasıyız :)

* Şiir-gezi-biyografi: Kitap üçlemesi.

*Nikon-Lomo-Leica: Birine sahibim, digerine yakında sahip olacagım, üçüncüsü de olsun.

* İyi konu-dogru yer-uygun zaman: Fotograf üçlemesi.

* Yastık-yatak-uyku / müzik-kitap-açık pencere: En sevdigim üçleme(ler) :p

* Mantı-yaprak sarma-bezelyeli pilav: Yemek üçlemesi.

* Profiterol-kaymaklı künefe-kaymaklı ekmek kadayıfı: Tatlı yemezse ölecek hastalıgından muzdaribim evet, maalesef :)

* So Ji Sub-Takeshi Kaneshiro-Joe Odagiri: Bu üçleme için yorum yapamayacagım :p

* Jehan Barbur-Lhasa-Julide Ateş: Şahane sesli kadınlar.

* Tom Waits-Leonard Cohen-Bülent Ortaçgil: Şahane sesli adamlar.

Sevmediklerimi yazmıyorum, onlar yokmuş gibi yapıyorum. Mimi Mor Menekşe ye paslayıp (sevgili mor, mimleri sevdigini sagda solda söylersen böyle olur işte:) kaçıyorum, kaçtım.

Eski Arkadaş

2010-03-23T09:44:00.005+02:00

'' Eski arkadaş eski araba gibi
Arıza yapar ama yolda bırakmaz
Teker patlatır su kaynatır
Yoldan çıkar ama yolda bırakmaz ''

Sabah sabah bunu dinliyorum, Ezginin Günlügü'nün son albumunden. Yazılacak şeyler birikti ama şimdilik şarkımızı dinleyelim. Eski demek kalbime dokunuyor. Hayatımızdan geçen ne çok insan var, ne çok insanın hayatından geçtik..

Eski Arkadaş / Ezginin Günlüğü

Belki Bahar Belki Umut

2010-03-19T15:35:00.003+02:00

Ben bu sabah kiraz çiçekleri gördüm. Yüzüme bir gülümseme yerleştirip yoluma devam ettim sonra. Devam ederken de kiraz çiçeklerinin nasıl koktugunu düşündüm. Bütün haftayı kızgın, minimum nezaketten yoksun insanlara laf anlatarak -daha dogrusu susarak- (çünkü onlar çok acaip önemli adamlar-mış!) geçirdim. (Umarım o devasa egolarında bogulup giderler, bak bu kadar kızmıştım işte..)

Sabah her şey geçip gitti üzerimden, bahar geldi çünkü. Hoşgeldi.

Kahvemizi, çikolatamızı alıp gülümsemeye devam.

...

2010-03-18T13:05:00.003+02:00

“bir çöl adamı olan ebu zerr, işsiz kimsesiz habeşli bir köle olan bilal, eski bir azatlı köle olan iranlı selman, yunanistan’dan gelmiş bir gariban olan suheyb, siyah bir köle olan bir anne ile yoksul hurma satıcısı güneyli arap bir babadan ammar… bunlar islam devriminin önderinin aciz yakınlarıydılar”

bir zamanlar bütün dünyanın acizleri, geride bırakılmışları, yoksulları, itilmişleri, köleleri, evlerini, yerlerini yurtlarını bırakıp teker teker iltica ettiler islam dininin peygamberinin evine. bir arpa ekmeğini, bir hurmayı, bazen yalnızca bir bardak suyu küçücük bir hanede paylaştılar da beraber yediler. böyle yan yana, diz dize büyük bir dava ruhuyla kimse ayrılmadan, kimseye şuralı buralı diye bakmadan yaşayan mültecilerin hikayeleriyle büyüdünüz. bir zamanlar dillerde zulme karşı isyan, merd-i müminin celadeti vardı. bir zamanlar duymuştunuz herhangi bir insana yapılan adaletsizliğin bütün insanlığa yapıldığını, zulme karşı sessiz kalan dilsiz şeytandı.

dilleriniz mi tutuldu? göğsünüzde başka bir şeyler mi var artık? ne zaman insanları politik bir satranç tahtasında ileri geri oynatılabilecek piyonlar olarak görmeye başladınız da, bu ülkeye bir umut göç etmiş, yerini yurdunu bırakıp bu ülkede bir gelecek kurmaya, ailesine kardeşlerine iyi bir hayat oluşturmaya ahdetmiş insanları bir tutam ot gibi köklerinden koparmayı hayal eder oldunuz?

işte arap kölelerin çocukları, yunanistan’dan, iran’dan kaçanlarla dolu nice menkibe var. bir zamanlar ali şeriati’nin ebuzer’ini okur nefessiz kalırdınız, ciğeriniz patlayacak gibi olur, gözleriniz sulanmış bir şekilde birbirinize bakardınız. şimdi yeni zulümler, yeni acılar, yeni ahlar yaratmayı mı planlıyorsunuz?

ne kadar yakışıyor yahu dillerinize “kanun”, “devlet”, “yasa”, “gereğini yapacak” cümleleri. halbuki o kanunlardan, yasalardan, gereğini yapacak cümlelerinden mütevellit lisanın zulümler hanesine sizlerin de adı yazılmaya başlandığında içinizde isyan fırtınaları kopmuştu. siz hak, adalet, vicdan, merhamet kelimelerini keşfederken, o kanun, o devlet, o yasa, “gereği neyse o” kelimelerinden mürekkep diliyle kılıç gibi başörtülülerin önünü kesip, üniversiteye girişlerini engelliyordu. adaletsizliğe uğradınız ve yalnız nasıl zulmedileceğini mi öğrendiniz?

işte elinizde hiç kimsenin görmediği bir medya gücü, allah’ın günü kelimelerinizi döndür döndür ana haber bültenlerinden günde 5 posta yayınlıyor. işte müteahhitlerinizin ihalelerden başı dönüyor, rixosların yanına ümraniye’de villalar kuruluyor, yemyeşil çimlerin üstünde saati 60.000 dolarlık panerailardan takip ediyor, zenginlik, şatafat, güç, yasama, yürütme, akıl, izan her tür organ ellerinizin altında, kolluk kuvvetleri hervesile selamları fas ediyor, önünüzde uygun adım yürüyor bütün teşkilat. bütün bu gücü, bütün bu iktidarı, istediğini zengin istediğini yoksul kılacak tüm imkanları kendinizden başka ne için kullandınız? hesaplarınız acı çektirmek oldu, istediğiniz rövanş, umduğunuz tek bir muhalif sesin bile çıkmaması.

bu kadar mı yahu? bu kadar mı?

benim elim titriyor hala yazmaya. 100.000 insanı bu ülkeden sürmeyi mi tahayyül ediyorsunuz? bunların günahı ne? hangi biri seçti hangi millete mensup doğacağını, anasını babasını ve onların lisanlarını seçme bahtına kavuşan var mı?

bu ülke mazlumların sığınağı olmalıydı, yoksulların vahası, hürriyetsiz, adaletsiz kalanların, istibdat altında inleyenlerin altında huzur bulacağı bir koca çınar ağacı. “yaradılanı severiz yaradandan ötürü” heybetli nutuklarda kullanılacak bir özdeyiş, kitlelerin başını döndürecek bir alkış cümlesinden ibaret ise, ki görüyoruz ki sizin için öyle, beyefendi herkes için değil, hepimiz için değil, bu ülkede vicdanını kendinden bile öne koyanlar için değil.

kimse bize anlatmasın, anlatamayacak, “kanunu uyguluyoruz” diye. hayır. 100.000 tane insanı bir politikada stratejik bir karta çeviriyor, etnik tabiiyetleri sebebiyle parmağınızla gösteriyor, beğenmediğiniz sesler alemin ağzından çıkmasın diye apaçık tehdit ediyorsunuz. süreceksiniz, göndereceksiniz, bir tane ermeni bırakmayacaksınız bu ülkede, dediğiniz bu, değerlendirdiğiniz bu, istediğiniz bu.

hasbi değilsiniz, halis değilsiniz, samimiyet yok hiçbir sözünüzde. kendinizden başka kimsenin hakkını üstün tutmuyor, kimse için adalet istemiyor, kimsenin hukukunu da gözetmiyorsunuz. yaratılanı seviyorsunuz oy verdiğinden ötürü, seçim hesaplarına uyduğu için önemli tüm insanlık. el hak, darfur’da ölenlerin hatıratına bakıp ballı ihaleler ve bm güvenlik kurulu üyeliğinde oy için “müslüman soykırım yapmaz” gibi bir demogoji teknolojisi yaratıyor, gayet rahat sıkıyorsunuz ömer el beşir’in elini. ben söyleyeyim mi gerçeği? romanlar da kürt açılımının altlığı, aleviler de bitmek bilmez çalıştayların vitrin konuğu. çünkü umrunuzda değil. nasıl 12- 18 yaşında çocukları terör suçlusu olarak hapse attırdıysanız onlara da yarın sırtınızı dönersiniz, döndünüz, açılımın ortasında bakanlarınız ne güzel tehdit ediyordu dtp’yi “biz kapatılmasınlar istiyoruz onlar da kapatılmamak için çalışmasın” herkes unuttu mu sandınız, sureti haktan gözükmek bu kadar kolay mı?

gökhan özcan, burada kimse bilmiyorsa, o kendini bilir, dur demeyecek misin? mustafa şahin, sesini yükseltmeyecek misin? yalçın akdoğan ve daha nicesi, realpolitik oyunlarda insan hayatını kullanmak uyuyor mu muhafaza edilmeye layik herhangi bir değere ve “demokrasi”ye?

yok kardeşim, çok hoşunuza gidiyor ittihat ve kalkınma rolünü oynamak. şu adamlar, onur öymenler, devlet bahçeliler yüzünüze güldüğünde hala içiniz havalanıyor, yüreğiniz rahatlıyor, oh diyorsunuz oh. çünkü üstün tutuyorsunuz bir dönem daha iktidar olmayı hakkın kendisinden, üstün tutuyorsunuz bir politik durumda “milliyetçi” gözükmeyi ve bunun getireceği seçmen algısı değişimlerini bizatihi adalet kelimesinden. aklınızın bir köşesinde hala pompalı tüfekle ateş açan vatandaşın sırtını sıvazlayan ellerinizin rahatlığı var bir de ballı börekler, müşavirler, müteahhitler, komisyonlar, havuzlar, zarf usulü ihaleler, multi milyon dolarlar, duble yollar, ümraniyede mustafa erdoğan hesabına yazılacak yeni villalar.

sıkılma yok, utanma yok, edep giysisine ne oldu?

100.000 insanın kul hakkı var, umrunuzda değil, o sebep, ben en iyi bildiğim şeyi yapayım seküler seküler anlatayım her şeyi,

devletler insanlar tarafından kurulmuş ve meşruiyetlerini kendi insanlarından alan sosyal örgütlerdir. tek bir amaca hizmet ederler, egemenlik kurdukları coğrafyada yaşayan insanların temel hak ve hürriyetlerini koruyarak güvenlik ve özgürlük içerisinde yaşamalarını sağlamaya. o halde insanlar devlet için değildir, devletler insan için vardır. o halde devletler asli vazifelerini, insanlık onuru ve özgürlüğünü korumakla da mükelleftir. eğer herhangi bir insana bir devlet adaletsizlik yapıyorsa, o halde bu devlet adil değildir, amacına uygun hareket etmiyordur ve artık meşruiyetini kaybetmiştir.

devletler yalnız kendi tebaalarına karşı adalet sağlamak mecburiyetinde değildir, evrensel insan hakları beyannamesi, avrupa insan hakları sözleşmesi ve anayasa gibi temel metinlere geçtiği şekilde, devletler tüm insanlığın haklarının korunmasından mesuldur bizim devletimizin de bir mesuliyeti budur.

bir devlet, gerçek insanların gerçek hayatlarını bir politik durumda kurban masasına yatıramaz. bunu bugün kendi tabiiyetinde olmayanlara fiilen, cebren yapabilir. bu hukuksuzluğu ifa edebilir, ancak bu halde tek yaptığı yeni hukuksuzluklara meşruiyet vermek olur. yarın öbürgün başka kanuni düzenlemeler ile başka hukuksuzluklar da yasalaşabilir ve bu yasalar da gene devletin ceberrut eliyle uygulanabilir. şeklen hukuka uygunluk herkesin her durumda yapabileceği kadar basittir.

100.000 insanın hayatın poker masasındaki pul gibi “restine rest” sürmeniz adaletsizdir, devletin amaçlarıyla çelişir, hukuksuzdur ve insani değildir.

bunu fiilen yapmanız da gerekmez, bunu öne sürmeniz, tahayyül etmeniz bile sizin nasıl insanlar olduğunuzu hepimize gösterir.

size doğrusunu söyleyeyim, ümeyye oldunuz ve sizlere acıyorum, bunca ahın üstüne abad olamayacaksınız, umulur ki şefkate muhtaç olduğunuzda yapayalnız kalmayın, çünkü gidişat orasıdır.

(Kaynak: Ekşisözlük-Aethewulf)

29. İstanbul Film Festivali

2010-03-16T23:21:00.003+02:00

Malumunuz üzere kısa bir süre sonra İstanbul Film Festivalinin biletleri satışa çıkacak, seyretmeyi planladıgımız birkaç film var. Ama sanırım film seçiminde benden daha bilgili/ilgili insanlar var (evet varlıgınıza inancım tam:) . Belki bana tavsiye de bulunursunuz. (Başbakanın halka konuşmasında gibi hissettim bir an ahah :)

Güzide okuyucu, aa bu film çok şahaneymiş kesin seyret dedigin bir film var mı ?

Bingo !

2010-03-15T22:53:00.003+02:00

Dogru cevabı verdiniz! Biz yine sıkıldık..

Anadolu'nun Kayıp Şarkıları

2010-03-14T22:31:00.009+02:00

'' Birbirimizi dinlemeye hazır mıyız? ''

Yapımınına 2002 de baslanan Anadolu'nun Kayıp Şarkıları sekiz yılın sonunda nihayet gösterime girdi. Dün F. kişisi ile hızımızı alamayıp 19 seansına yetiştik. (Ben hastaydım, o da cmtsi mesaisindeydi, bütün bunlar bize engel olamadı ama:)
Nezih Ünen ve ekibi belgesel için uzunca bir süre Anadolu'yu dolasmıslar. Saygı duyulası, kıskanılası bir emegin ürünü. Bir kaç olumsuz eleştiriye de denk geldim ama bu gibi işler çok fazla yapılmıyor, köstek olmak yerine destek olmak gerekiyor. Bu işin ticari bir iş olmadıgı açık. Bizi bize anlatıyor, göremedigimiz zenginligimizi anlatıyor. Müzikler için, görüntüler için, bize türküler söyleyen teyzeler amcalar için ne söylesem havada kalacak. Dinlemek gerek, seyretmek gerek.

Bir de bizim varlıgımız kederle yogrulmuş herhalde, söylenen her türküde nerdeyse gözlerim doldu, dinleyip etkilenmemek elde degil. Tokatlı bir abla bizim türkülerimiz hep hüzünlü degil eglenceli şeyler de söylerim isterseniz dedi ama abla sendeki o ses nasıl bir ses ya.. Tüylerim diken diken oldu. Artvin li amcaların korosu harikaydı. Hemşinli dört teyze hem çok sevimlilerdi hem çok güzel söylediler. (Kenarda oturan bir tanesi türküye eşlik etmiyor ama sürekli diger teyzelere işaretler yapıp duruyor bir şeyler söylüyordu sessizce, çok sevimli/içtenlerdi.)
Bir de Rizeli bir amca süperdi:
- Bana deli Şevki derler.
- Neden?
- Kimseye boyun eğmeyip kimseye zarar vermeyene deli derler.

Sonra Karslı yaşlı bir nine yeni nesil müziklere herkes kendi türküsü söylüyor işte dedi gülümsetti beni. Süryaniler, Yezidiler, Ermeniler, Rumlar, Yahudiler.. Daha da bir sürü insan, bir sürü müzik, herkes kendi türküsünü söylüyor ama aslında bizi anlatıyorlar..

Film bitince F. ile kendimize gelemedik bir süre. Daha çok F. tabii ki. Kendisi bir kaç sene önce babylon daki konsere gitmiş, anlata anlata bitirememişti. Filmin gösterime girmesi biraz daha aksasaydı üzüntüden hasta olacaktı :)

Gidin sinemada seyredin müzige doyun, soundtrack ini alın. Acaip bir şey olmuş, Nezih Ünen ve ekibinin ellerine saglık.. Ağbi ne yapmıssınız ya, of ki ne of!

Rabbimize bir kez daha müzigi var ettigi, bize de bu topraklarda yaşayıp bu müzigin bir parçası olma şansını verdigi için duble teşekkür..

(Umarım çok para kazanırlar, böyle güzel işler ortaya çıkmaya devam eder..)

Precious: Based On The Novel Push by Sapphire

2010-03-10T09:15:00.003+02:00

"life is hard. life is short. life is painful. life is rich. life is....precious."

Öncelikle bu film hakkında o kadar çok şey duyup okudum ki seyretmeden geçmek mümkün olmadı. Başroldeki hanım kızımızı da bir kaç talk show da (The Ellen DeGeneres Show , Jay Leno Show ) üst üste seyredince artık Allah ın emri farzederek filmi seyrettim. Yalnız kız inanılmaz sevimli kıpır kıpır bir şey. Filmse tam tersi 3 .sayfa haberleri gibi.

16 yaşında öz babasının tecavüzüyle 2. çocuguna hamile aidsli, obez bir kızı anlatıyor.
Film adını kızın isminden alıyor; 'precious' yani 'degerli'. Hayat kendisine hiç deger vermemiş olsa da .. Precious inatla hayal kuruyor. Başına gelen her kötü olayda gerçekle bagını koparıyor, sarışın bir beyaz oldugunu, matematik ögretmeninin kendisine aşık oldugunu, ünlü bir film yıldızı oldugunu hayal ediyor. Annesi tarafından sürekli aşağılanıp babasının tacizlerine maruz kalıyor. Annesi erkegini çalmakla suçluyor o nu, bu kadar feci bir konusu var. İkinci çocuguna hamile oldugu anlasılınca okuldan atılıyor ve alternatif bir okula gidiyor. Burası onun için bir başlangıç oluyor. Her şeye ragmen ben varım diyor, ilk defa sınıfta konuşuyor mesela, liseyi bitirip ünivesiteye gitmeyi hayal ediyor, çocuklarına iyi bir anne olmak istiyor. Mariah Carey yan rollerden birinde, ve bekledigimden çok çok iyi.. Lenny Kravitz de hemşire rolundeydi, eh işte idare ederdi. (Tamam sevmedim çok.. )
Arada sırada gülümsetse de gardınızı yüksek tutarsanız seyredilebilecek bir film, tahammülü zor şeyleri anlatıyor çünkü..

Böyle işte..

Eyyvah Eyvah

2010-03-09T00:03:00.000+02:00

Ata Demirer ve Demet Akbağ ın basrollerde oldugu, benim de cumartesi seyretme şansını yakaladıgım filmdir kendisi. Senaryo Ata Demirer e ait.
Kahramanımız Hüseyin kırık çıkıktan anlayan (hayvanların psikolojik sorunlarından bile anlıyor:) aynı zamanda klarnet çalan biri . Yıllarca babasını ölü sanırken, bir gün tesadüf eseri babasının annesine yazdıgı mektupları bulur. Böylece İstanbul a gidip babasını aramaya karar verir. İstanbul da şarkıcı Firuzan la tanışır ve hem ona yardımcı olmak hem de bu arada babasını bulmak ister. İşte tam bu sıralarda olaylar gelişir.

Fragmanını gördügümde seyretmeye karar vermiştim. Hiç te pişman olmadım, Neredesin Firuze den sonra seyrettigin en iyi komedi filmi. Filmin giriş sahnesine bayıldım. (Küçük bir tekne de kahramanlarımız müziklerini icra ederken kocaman geminin ortaya çıkması, herkesin suya atlaması yüz ifadeleri süperdi.. Geminin ismi de evyah eyvah tı bu arada, ahah gözümden kaçmadı:)

Ata Demirer muhtesemdi de Demet Akbağ yüzüne ne yaptırdıysa yazık etmiş kendine. Acaip bir şey olmuş, kadının çıktıgı her sahnede irkildim. Şahane bir oyuncu rolünün hakkını da vermiş, oyunculuguna lafım yoktur ama yakışmamış yüzündeki müdahaleler.

Ata nın 'senden ötürü' deyişine, filmin mekanlarına, çalınan klarnete, kaza sahnesine, toplanıp alem yaptıkları yerdeki agaca, bir kaçı degil tüm oyuncularına bayıldım.

İyi ki sinemada seyretmişim.

Bak Depresan Bak, Bulutlara Bak

2010-02-25T22:45:00.006+02:00

" iyi günler ilerde
bense yirmidört saatlik günlerdeyim * "

What's Up ?

2010-02-24T23:21:00.006+02:00

Ne var ne yok dersen eger, bildigin gibi derim, hayat bildigin gibi. Bahar geliyor sen de hissediyor musun? Ben hücrelerime kadar hissediyorum. Yürüyorum yine, eskiye göre daha az, ama olsun ..

Profesyonel i seyrettim gecen haftalarda. Bülent Emin Yarar ve Yetkin Dikinciler vardı basrollerde.. Yetkin Dikinciler gerçekten çok uzunmuş seyrederken de bunu farkettim ( Uzun insanlar görünce şaşırıyorum, yüzeysel biri oldugumdan degil, yeminle bak.) Başkalarının Hayatı diye bir film var, bilmem seyrettin mi ama, çokça birbirlerine benziyor oyunla. (2006 da Oscar almıstı, en iyi yabancı film Oscar ı) Oyunu seyrederken insanların bu kadar çok gülmesi beni şaşırttı, çünkü komedi degil, benim gözlerim doldu aslında seyrederken, neyse..

Çarklar Arasında bitti. Kızlar kitabı daha bitirmediler, bu yüzden başka bir kitap için zaman var. Sanırım Gaye Boralıoglu nun Meçhul unu okuyacagım. Merak etme sana da anlatırım, ama güzelmiş, öyleymiş yani saglam birinden tüyo aldım.

Çarklar Arasında nasıldı dersen güzeldi de nasıl denir, bazen kalbim agrıdı okurken, dünya bir degirmen gibi ögütüp duruyor bizi. Hep bir yarış, hep kazanma hırsı, görmek gerekeni göremiyoruz, duymak gerekeni duymuyor, söylenmesi gerekeni unutuyoruz. Hayatı bir refleks gibi yasıyoruz. Böyleydi işte kitap. ( Derin yorumlarımı tembel arkadaslarım kitaplarını bitirince yapacagımdır:p )

Sayın Menteş in Garanti Karantina sını aldım, evet aldım. Heidi insanına ama ben onun şiirlerini sevmiyorum almayacagım diye atıp tutup, sonunda aldım. Kitapçı da görüp dayanamadım. Şöyle bir şey var ki bu nasıl bir şiir allahım, şahane..

Gitmeden bir iki yerden bahsedeyim.

Birincisi duymayan kaldı mı bilmiyorum, kaldıysa da burdan buyrun:

Afilli Filintalar: Onur Ünlü, Murat Menteş, Alper Canıgüz, Murat Uyurkulak, Kaan Çaydamlı, Murat Zelan, Gökhan Özcan, Hakan Albayrak.. Bir sürü acaip adam.. Yok yok yani. (Hiç kadın yazar yok, neden acaba? Çeteye kızları almıyorlar galiba, neyse kusurlarıyla kabul edelim napalım ki.. kusur kusurdur ama yine de..)

İkincisi ise fotograf severler için, aslında belki de gören, gördügünü anlamaya çalışan herkes için:

Beslenme Çantası : İçinden fotoğraf geçen, ödüllü görsel ve yazınsal bir oyun. Oyuna davet biz yaramaz çocukların kaçırmayacagı bir şey sanki...

Böyleyken böyle.. Kendim için ne diliyorum biliyor musun? Çocuklugumdaki gibi pencerenin kenarında saatlerce göğe bakıp bulutları seyretmek. Öylesine hiç bir şey düsünmeden huzurla bulutları seyretmek..

İyi bak kendine..

Ben göğe bakıyorum, sayılır mı ?

Yok mu İçinizde Yağmur

2010-02-15T14:42:00.008+02:00

Yağmur

Keşke yağmur yağsa bugün

Anneye doysa çocuk

Bugün kalkıp

Güzel bir yere gitsek

Ekmekler fırından çıkar gibi

Yüzünde büyüse

Ne güzel sevilmek sözü

Taşların üstünden

Tozlar silinip akar gibi

Keşke yağmur yağsa bugün

Yok mu içinizde hiç iğde ağacı

Şöyle bir koksa

Okulu katla dersleri katla

Ne varsa bilmem gereken

Koy çantana

Ya da unut sıranın gözünde

Bir salkım üzüm ol

Bir Mustafa’nın elinde

Keşke yağmur yağsa bugün

Gönlümü su bassa

Gönlüm yalınayak batıp çıksa

Batıp çıksa

Haber verse kardeşlerine

Camların önünde

Saf saf dizilmiş alınlar

Keşke yağmur yağsa

Yok mu içinizde yağmur

Bülent Ata

Alea Iacta Est *

2010-02-11T08:42:00.008+02:00

Tembelligimin tavan yaptıgı şu günlerde, iş-ev-kurs-arkadaşlar-aile çokgeninde kendi çapımda eglenmeye, şaşırmaya devam ediyorum -hala- .

Bir arkadaşım üç gün arayla babasını ve dedesini kaybetmiş, bu nasıl bir acıdır, bu acıya nasıl dayanılır bilmiyorum.. Boşluk kaplıyor her yanı. Ama yine de kötü şeyler olmamış gibi her sabah umudumu korudugumu farz ediyorum. Hayat ..

Neyse bu bahsi çabucak geçelim iki gözüm, başka şeylerden bahsedelim..

- Ceketimi burada unutmuş olabilir miyim?

Başka Dilde Aşk ı seyrettim geçen hafta. Güzeldi de nasıl söylesem ıssız adam gibi bir şey olmuş, yine de ondan kat kat daha güzel. Keşke ıssız adam kadar gişe yapabilse. Hala gösterimde olmasına şaşırıp biraz da sevinerek Beyoğlu sinemasında seyrettim.

Biraz Butterflies Are Free havası hissettim filmde.Engelli çocugunu her şeyden herkesten korumaya çalışan anne modeli her iki filmde de var. Butterflies Are Free sevimli bir filmdi. Goldie Hawn ın parıl parıl parladıgı, göz kamaştırdıgı bir film.

Neyse Başka Dilde Aşk ı anlatıyordum, Mor ve Ötesi şarkısı duymak, Aragon şiiri görmek/dinlemek güzeldi. Bir daha fırsat olsa bir daha seyrederim.(Beyoğlu ve Yeşilçam sinemasında oynuyor hala.) Bence son zamanların iyilerinden. (Bu arada bu Avatar çılgınlıgına akıl erdiremiyorum, bu kadar mı reklamlara kanar insanlar, tamam güzeldir belki ama insanların çogu dahiyane reklam kampanyası sayesinde seyrediyor, evet ben hala seyretmedim ve affınıza sıgınarak avatar ne lan demek isterim ..)

Sherlock Holmes u seyrettim şaşıracagım kadar da çok sevdim, müziklerine bayıldım. Bu satırlar tavsiye satırları idi, seyredin pişman olmazsınız sanırım. Yanlış hatırlamıyorsam ikincisi de çekilecekmiş.

The Lovely Bones var bir de seyredilenler listesinde.. Kalbim agrıdı bu filmi seyrederken. Film cinayete kurban giden 14 yaşındaki Susie'nin cennetle dünya arasında sıkışıp kalmasını anlatıyor. Fazlaca hüzünlü ..

Kitaplara gelirsek, Mustafa Kutlu'nun son kitabını -Tahir Sami Bey'in Özel Hayatı- okudum. Sayın Kutlu'nun diger kitapları gibi sadeligin ihtişam kazandıgı kitaplardandı. (Huzursuz Bacak kadar çok sevmedim belirtmek isterim yine de.) Şimdilerde Ahmet Güntan ın Esrariler'ini okuyorum.

Sırada H. nin kitap seçimi Çarklar Arasında (Herman Hesse) var. Daha da uzun bir okunacaklar listesi beni bekliyor..

Lost un malumunuz üzere 6. sezonu başladı, 3 bölümü yayınlandı hatta -3. bölümü ben henüz seyretmedim- ilk iki bölüm cevaplar yerine sorularımızı artırdı, Lost un numarası da bu zaten ne anlatırsa anlatsın kafamızda yeni boşluklar açmaya devam ediyor.

Dollhouse bitti, dizinin diger izleyicileri gibi ben de güzide fox kanalına küfür ediyorum (diziye şans tanımadıkları için) neyse..

Yazı biraz özet görüntüler gibi oldu. Olsun, saglık olsun.

* ( Ok yaydan çıktı / Gaius Iulius Caesar )